ช่อ หวงซื่อปั๋ว และลูกน้องอีกสองคนก็มาถึงตามเวลานัด
จากอุปกรณ์ที่เอามาทั้งหมด ของที่แพงที่สุดคือกล้อง DSLR ราคาห้าหมื่นหยวน ส่วนขาตั้ง รีเฟล็กเตอร์ และอุปกรณ์อื่นๆ รวมแล้วไม่ถึงหมื่นหยวน
เผยเชียนเริ่มไม่ค่อยพอใจเมื่อรู้ว่าหวงซื่อปั๋วใช้จ่ายเงินอย่างประหยัดสุดๆ
ไม่สมกับเป็นพนักงานของบริษัทเถิงต๋าเลย!
แต่จูเสี่ยวเช่อก็บอกมาว่าใช้เงินหนึ่งล้านหยวนหมดแน่นอน เผยเชียนเลยไม่มีสิทธิ์ไปติติงอะไร
“บอสเผยครับ ตอนแรกไม่มีอะไรเลย เราอยากถ่ายแค่สองสามซีน บอสไม่ต้องดูบทเลยก็ได้ครับเพราะไม่มีบทพูดเลย เราจะใส่เสียงบรรยายเข้าไปตอนตัดต่อ”
จู่เสี่ยวเช่อวางแผนทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว เขากลัวว่าถ้าให้บอสเผยมานั่งจำบทพูดอาจจะไปรบกวนเวลางานอันแสนสำคัญเอาได้ เลยตัดสินใจทำแบบนี้
“ซีนแรก ขอเป็นบอสนอนบนโซฟาห้องรับแขก แล้วเงยหน้าขึ้นมามองนาฬิกา Rolex นะครับ
“ซีนที่สอง ให้บอสหยิบนิตยสารเกม เปิดไปหน้าแนะนำเกม แล้วชี้นะครับ
“ซีนที่สาม ช่วยยิ้มน้อยๆ มองออกไปไกลๆ ทำเหมือนคิดอะไรอยู่นะครับ…”
เผยเชียนไม่ได้มีซีนต้องถ่ายเยอะเท่าไหร่ ถึงเขาจะได้เข้าฉากเยอะที่สุด แต่ตอนหนึ่งยาวแค่หนึ่งนาที อย่างมากก็น่าจะได้ออกแค่ประมาณยี่สิบวินาที
เขาโพสท่าไปมาไม่กี่ครั้ง ไม่ถึงสิบนาทีก็ถ่ายเสร็จ
“ขอบคุณครับบอสเผย เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ! บอสกลับไปจัดการงานต่อได้เลย”
จู่เสี่ยวเช่อเก็บอุปกรณ์แล้วแยกไปถ่ายคนอื่นในออฟฟิศต่อ
แค่นี้เองเหรอ
เ
