มสามารถคนออกจริงๆ เหรอ แค่นี้ก็วัดความสามารถเขาได้แล้วเหรอ
เผยเชียนถามคำถามต่ออีกสองสามข้อ ยิ่งถามเขาก็ยิ่งรู้สึกพอใจ
“ดีเลย! รอเดี๋ยวนะครับ ขอผมไปหยิบสัญญาก่อน”
เผยเชียนเดินออกจากห้องรับแขกไปไม่นานก็กลับมาพร้อมเอกสารสัญญาในมือ
“หน้าที่หลักของคุณคือเป็นผู้จัดการร้านอินเทอร์เน็ต และทำพาร์ตไทม์เป็นบาร์เทนเดอร์กับนักร้องไปด้วย ถือว่าคุณทำสามงาน เงินเดือนจะอยู่ที่หนึ่งหมื่นสี่พันหยวนต่อเดือน”
“หม่าหยางจะเป็นคนคุมโดยตรงอีกที ถ้าเจอปัญหาอะไรก็ไปปรึกษาเขาได้ ถ้าเขาแก้ไม่ได้ให้มาหาผมคุณจะทำอะไรกับร้านอินเทอร์เน็ตนี้ก็ได้ตามใจชอบ ผมจะคอยสนับสนุนคุณเอง
“โอเคครับ ถ้าไม่ติดปัญหาอะไรแล้วก็เซ็นตรงนี้ได้เลย”
จางหยวนงงไปหมด
หนึ่งหมื่นสี่พันหยวนเลยเหรอ
จางหยวนแทบไม่กล้าจะหยิบปากกาตรงหน้าขึ้นมา
ไม่อยากเชื่อว่าจะมีงานที่ได้เงินเดือนแบบนี้อยู่!
เมื่อเห็นจางหยวนลังเล เผยเชียนก็ถามคำถามเพิ่ม “เอ่อ…ติดสัญญากับที่อื่นอยู่หรือเปล่าครับได้ลาออกจากงานเก่าแล้วหรือยัง”
จางหยวนส่ายหน้าก่อนจะตอบไป “งานที่บาร์ไม่ได้มีสัญญาอะไรครับ ผมไปช่วยงานที่นั่นเพราะเขาขาดคน”
“ดีเลยครับ งั้นก็เซ็นสัญญากันเลย
“หรืออยากได้เวลาคิดทบทวนก่อน ผมไม่ติดอะไรนะ คิดดูก่อนได้ตามสบาย ถ้าตัดสินใจได้แล้วค่อยไปหาเลขาซิน”
เผยเชียนเปิดประตูเดินออกไป ทิ้งให้จางหยวนอยู่คนเดียวในห้องรับแขก
จางหยวนตรวจดูเอกสารสัญญาอย่างเร่งรีบ
เขาไม่เจอปัญหาอะไร ส
