เผยเชียนก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศดูแปลกๆ!
หวงซื่อปั๋วกำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกดรีเฟรชหน้าจอรัวๆ เขานั่งแทบไม่ติดเก้าอี้
เสี่ยวลู่ดูกระสับกระส่าย เขาเกาหัวและสั่นขาไม่หยุดราวกับเป็นโรคสมาธิสั้น
เปาซวี่ไม่ได้เล่นเกมอยู่ เขากำลังนั่งจ้องต้นไม้ริมหน้าต่างและวิวด้านนอก เผยเชียนเดาไม่ได้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่
จู่ๆ เผยเชียนก็รู้สึกผิดขึ้นมา
เขาทำให้ทุกคนผิดหวัง!
พวกเขาคือกลุ่มคนห่วยที่ไม่สามารถสร้างเกมดีๆ ขึ้นมาได้ นอกจากนั้นยังมัวไปกินไปเที่ยวจนไม่มีเวลาพัฒนาเกมมากพอ
แต่ทุกคนก็ให้ใจไปมากกับเกมที่สร้างมาด้วยกัน
พอเห็นว่าไม่มีคนสนใจเกมที่สร้างมากับมือจนเจ๊งไม่เป็นท่า ก็เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะรู้สึกแย่กัน
หวงซื่อปั๋วคงจะตะลึงงันไปเมื่อได้เห็นตัวเลขบนหน้าจอ
เสี่ยวลู่น่าจะสับสนจนไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดี
ส่วนเปาซวี่คงจะกำลังนึกสงสัยการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง
เผยเชียนถอนหายใจเบาๆ
ตอนนี้พวกเขาต้องการคำปลอบใจจากบอส เพราะอย่างไรเขาก็มีส่วนผิดถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่เกมออกมาเจ๊งไม่เป็นท่าแบบนี้
เผยเชียนรีบคิดว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี
แต่ตอนนั้นเอง แฝดสาวตรงโต๊ะรับรองก็สังเกตเห็นเผยเชียน
“บอสเผยมาแล้วค่ะ!”
สองสาวเริ่มปรบมือ!
ทั้งออฟฟิศทำตามทันที เสียงปรบมือและโห่เชียร์ดังก้องจนเผยเชียนแทบจะหัวใจวาย
เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย
เผยเชียนเห็นทุกคนยิ้มกว้าง พวกเขาไม่ได้แสร้งทำกันด้วย รอยยิ้มพวกนั้นมาจากใ
