นำของต่างประเทศไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ห่างชั้นกันขนาดนั้น
เผยเชียนนึกโกรธในตอนแรก อยากจะถามหวงซื่อปั๋วว่าทำไมถึงทำเกมออกมาดูดีแบบนี้
ไม่รู้หรือไงว่าเกมภาพสวยแบบนี้มันจะฆ่าเราได้
แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นสาเหตุ…
อ้อ งั้นก็ไม่เป็นไร
ตอนนั้นหวงซื่อปั๋วนำรายการจัดซื้องบประมาณหกหมื่นหยวนมาให้ดู แต่เผยเชียนบอกให้เขาเพิ่มงบไปเป็นสองเท่าโดยไม่ดูรายละเอียด
ได้ใช้เงินก็จริง
แต่คุณภาพของงานภาพก็เพิ่มขึ้นตามมาด้วย!
พอเห็นว่าภาพในเกมสวยแค่ไหน เขาก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมาอีกครั้ง
ที่สำคัญที่สุดเลยคือเขาโกรธหวงซื่อปั๋วไม่ได้ เพราะตัวเองเป็นคนบอกให้อีกฝ่ายไปซื้อทรัพยากรดีๆ แบบนี้มา
แต่พอได้ยินที่หวงซื่อปั๋วอธิบายต่อ เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย
โชคยังดีที่พวกเขาเสียเวลาไปกับการสร้างโหมดเนื้อเรื่องอันแสนไม่ได้ความ ฆ่าซอมบี้ จัดการทหารรับจ้างหรือ แค่ฟังก็น่าเบื่อแล้ว
พวกเขาสร้างกิเลนเพลิงราคาแปดร้อยแปดสิบแปดหยวนซึ่งเป็นอาวุธเดียวที่มีขาย แถมราคาก็ไม่ได้ถูก
พวกเกมเมอร์น่าจะรุมด่ากันแน่ แต่เผยเชียนก็เตรียมใจไว้พร้อมแล้วตราบใดที่มันทำให้เขาขาดทุนได้!
อย่างหม่าหยางถ้าโดนด่าทุกวัน ก็ไม่น่าจะทำให้มันไม่กล้าขึ้นรถเมล์อีกอย่างเผยเชียนตรวจดูแล้วและพบว่าเทียนหัวสตูดิโอจะปล่อยเกมกระสุนเพชรฆาตวันเดียวกัน เขาจึงอยากปล่อยเกมฐานทัพกลางทะเลไปชนกับอีกเกมเพื่อที่เกมของตัวเองจะได้เป็นฝ่ายแพ้!
ถ้ามีคู่แข่งที่แข็ง
