พอเห็นหลินหวานตาเป็นประกาย เผยเชียนก็ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ
อะไรกันนี่ ฉันพูดอะไรออกไป
ทำไมเธอดูประทับใจขนาดนี้
หลินหวานสำรวมท่าที “บอสเผยคะ ที่บริษัทของบอสเผยไม่มีระบบคัดคนออกใช่ไหมคะ”
ระบบคัดพนักงานระดับล่างออกน่ะหรือ
เผยเชียนเคยได้ยินเรื่องระบบนี้มาก่อน แต่ก็ไม่ได้ใช้ระบบที่ว่า
คนที่เขาอยากให้ออกคือพวกขยันทำงาน! แล้วเขาจะไล่พวกขี้เกียจไปได้อย่างไร
“ไม่มีครับ” เผยเชียนส่ายหน้า “สำหรับผม พนักงานทุกคนก็เป็นเหมือนครอบครัว ถึงบางครั้งจะพลาด เราก็ต้องพยายามเดินหน้าไปด้วยกัน จะมาไล่ใครไปง่ายๆ ไม่ได้หรอก”
หลินหวานพยักหน้าก่อนจะหันไปหาหม่าหยาง
บอสเผยต้องพูดความจริงแน่ๆ เพราะไม่เห็นไล่คนแบบนี้ออกเลย!
เธอถามอีกครั้ง “เอ่อ พนักงานบริษัทบอสเผยทำงานล่วงเวลากันไหมคะ”
“โห คำถามยากเลย” เผยเชียนถอนหายใจ “ผมพยายามบอกให้พวกเขากลับบ้าน แต่บางคนก็เลือกอยู่ต่อกันเอง ผมเลยทำได้แค่จ่ายค่าล่วงเวลาให้พวกเขา”
“แล้วเกมอื่นล่ะคะบอสเผย บอสสร้างขึ้นมาเพื่อทำตามความฝันหรือเปล่าคะ” สายตาของหลินหวานเป็นประกายยิ่งกว่าเก่า
เผยเชียนกระแอมกระไออย่างกระอักกระอ่วน จากนั้นก็ยิ้มพร้อมส่ายหัว “ก็ไม่เชิง มันก็เพราะเงินด้วยเหมือนกัน…”
“ฮ่าๆ บอสเผยต้องพูดเล่นแน่! ถ้าทำเพื่อเงินจริงๆ บอสต้องขยายเพดานค่าใช้จ่ายในเกมแม่ทัพผีไปสิบเท่าแล้ว! แต่บอสก็ไม่ทำ! หนูคิดว่าบอสเผยเป็นคนที่มีความฝันค่ะ”
หลินหวานเหมือนจะได้คำตอบให้กับตัวเองแล้
