นั่นก็เพราะในบริษัทของเขามีมุมพักผ่อน โรงอาหาร ห้องครัว และห้องสันทนาการ ถือเป็นสภาพแวดล้อมการทำงานที่น่าตื่นตาตื่นใจ ทำให้พวกนักศึกษาตื่นเต้นกันใหญ่เมื่อได้เห็นห้องต่างๆ และฝันอยากเข้ามาทำงานในบริษัทของเขา
แต่ทำไมพวกคนจากบริษัทเถิงต๋าถึงไม่ได้ดูตื่นเต้นอะไรเลย
ดูสิ นี่ห้องสันทนาการเลยนะ! มุมพักผ่อนก็มี!
ทีวีจอใหญ่นี่สวยใช่ไหมล่ะ โซฟาก็นั่งสบาย
ทำไมพวกนายไม่แสดงอาการอะไรกันเลยล่ะ!
โจวมู่หยันงงไปหมด
แต่เป็นเรื่องปกติที่พวกเผยเชียนจะไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไร
พอได้เห็นห้องสันทนาการกับมุมจิบกาแฟ หลายคนก็ผุดคิดขึ้นมาเหมือนกันหมด
แค่นี้เองหรือ
กล้าเรียกที่อุดอู้แบบนี้ว่าเป็นห้องสันทนาการหรือ มีแค่ทีวีจอเล็กๆ กับเกมเครื่องเดียวเนี่ยนะ
มุมจิบกาแฟก็มีขนมแค่ไม่กี่ห่อ แถมมีป้ายติดไว้ด้วยว่าพนักงานคนหนึ่งกินได้เท่าไหร่ พวกนายกล้าเรียกว่าเป็นมุมจิบกาแฟจริงๆ หรือ
โม้มาตั้งนาน แต่ทุกอย่างที่มีสู้ของบริษัทเถิงต๋าไม่ได้เลย!
แน่นอนว่าพวกเขาพูดออกไปแบบนั้นไม่ได้ ทำได้แค่รู้สึกผิดหวังอยู่ในใจ…
เป็นอะไรที่น่าผิดหวังสุดๆ!
นี่คือสภาพแวดล้อมการทำงานของบริษัทเกมชั้นแนวหน้าหรือ
ต่างกับที่บริษัทเถิงต๋าราวฟ้ากับเหว!
ถึงภายนอกจะดูดี แต่ข้างในกลับช่างน่าเวทนา!
พวกเขาดูเฉยเมย
หม่าหยางนึกคำสั่งของเผยเชียนขึ้นได้ เขาคิดว่าถึงเวลาให้พิสูจน์ตัวเองแล้ว
เขาจะให้สถานการณ์กระอักกระอ่วนไปมากกว่านี้ไม่ได้! หม่าหยางต้องถามคำถ
