มื่อไหร่จะหมดคาบ
แต่เขากลับเห็นหวงซื่อปั๋วแท็กชื่อเขาในแชตกลุ่มของบริษัทแทน
“บอสเผย แบบร่างแรกใกล้เสร็จแล้วครับ บอสอยากเช็กดูภาพรวมก่อนไหมครับว่าพวกเราไปถูกทางหรือเปล่า”
เขาแนบไฟล์เอกสารมาด้วย
“สองวัน นี่ถือว่าเร็วหรือช้าเนี่ย ค่อนข้างเร็วเลยรึเปล่านะ ช่างเถอะ ลองเปิดดูดีกว่า”
เผยเชียนไม่รู้ว่าการเขียนแบบร่างควรใช้เวลาเท่าไหร่ สิ่งเดียวที่เขารู้คือจากความเร็วนี้ แบบร่างน่าจะเสร็จสมบูรณ์ภายในสัปดาห์นี้
ถึงอย่างไรหวงซื่อปั๋วก็เป็นพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าบริษัท เลยยังไฟแรง ไม่คิดอู้งาน
เฮ้อ ฉันหวังว่าพวกนายจะรู้เสียทีว่าอู้งานสักหน่อยก็ไม่เป็นอะไร…
เผยเชียนเปิดไฟล์ดู
“ลายตาชะมัด…”
เผยเชียนไม่เคยเขียน ไม่เคยเห็นแบบร่างมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือ…มึนหัว!
เนื้อหามันเยอะเกินไป!
แบบร่างที่เห็นเป็นแบบร่างชุดใหญ่ มีหลายหน้า แต่ละหน้าอัดแน่นด้วยตัวอักษรนับหมื่นคำ ไล่เรียงเนื้อหาลงมายุบยับเต็มไปหมด!
แต่ละบรรทัดน่าจะสำคัญมาก ไม่ควรอาจข้ามสักคำ
ไม่ใช่แค่นั้น หวงซื่อปั๋วบอกมาว่านี่เป็นแบบร่างแรก แสดงว่ายังไม่ได้ปรับอะไร
บางจุดใช้คำฟุ่มเฟือยเกินไป ส่วนที่เหลือก็กระชับเกินไป อย่างไรก็ต้องปรับเพิ่มแน่นอน
หวงซื่อปั๋วอยากให้เผยเชียนช่วยดูแบบร่างเพื่อจะได้มั่นใจว่าภาพรวมทั้งหมดไปในทางที่ถูกต้อง จากนั้นค่อยปรับแก้เพิ่มเติม
ไม่อย่างนั้นถ้าเจอปัญหาขึ้นมาหลังปรับแก้ จะเสียเวลา
