ับก็พอ แค่ปรับนิดหน่อย เราก็สร้างฉากหลายแบบได้ง่ายๆ”
“เช่น บางฉากอาจจะมีไวรัสแพร่ระบาด พื้นกับผนังผุกร่อน ไม่ก็เต็มไปด้วยคราบเลือดกับเศษเนื้อ เราอาจจะให้บางฉากยังดูปกติ แค่ข้าวของกระจัดกระจายก็พอ บางฉากอาจจะเสียหายหนักเพราะพวกทหารรับจ้างระเบิดทำลายศพ…”
“แค่ฉากหลังฉากเดียว เราก็สร้างฉากต่างๆ ได้เยอะแยะ แถมยังเหมาะจะเป็นฉากหลังของเกมด้วย”
หวงซื่อปั๋วลูบคาง “โอเค ดีเลยครับ! แต่ถ้าองค์กรชั่วร้ายตั้งอยู่กลางทะเลแล้วทำไมถึงมีเด็กที่นั่นได้”
“ง่ายมากครับ” เปาซวี่อธิบายต่อ “เด็กคนนี้มีภูมิต้านทานพิเศษเลยโดนองค์กรจับมาทดลอง และเพราะการทดลองเลยทำให้พูดไม่ได้”
“เยี่ยมเลยครับ!”
หวงซื่อปั๋วตาเป็นประกาย “อีกอย่างเราขยายเรื่องราวเพิ่มออกไปได้อีก ผมว่าเราเพิ่มให้เลือดของเด็กคนนี้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บตัวเอกได้ด้วยก็ดี อย่างเช่น ถ้าผู้เล่นโดนจับหรือโดนซอมบี้กัด เด็กจะใช้เข็มฉีดยาดูดเลือดตัวเองมาช่วยรักษาตัวเอก”
“ไอเดียดีเลยครับ!” เปาซวี่เองก็คิดว่าเป็นการแนะนำที่เข้าท่า
“ทำแบบนี้ เด็กคนนี้ก็จะยิ่งจำเป็นต่อผู้เล่น! ทุกครั้งที่เด็กดูดเลือดตัวเองออกมาก็จะเป็นการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นกับเด็กคนนี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก แล้วยิ่งเด็กดูดเลือดตัวเองไปมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งอ่อนแอ เคลื่อนไหวช้าลง ถ้าไม่อยากให้เด็กทรมาน ผู้เล่นต้องพัฒนาฝีมือตัวเองให้จัดการศัตรูได้ดีขึ้น แบบนี้ก็จะช่วยให้ผู้เล่นอินกับเกมเ
