ทุกคนทยอยออกจากห้องประชุม
หวงซื่อปั๋วรั้งเปาซวี่ไว้
“พี่เปา ผมต้องให้พี่ช่วยรีบคิดคอนเซ็ปต์ให้เร็วๆ เราต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าวันในการร่างแบบ ถ้าพรุ่งนี้พี่ได้ไอเดียคร่าวๆ จะดีมากเลยครับ เราจะได้รีบคุยกันให้เร็วที่สุด”
หวงซื่อปั๋วว่าอย่างสุภาพสุดๆ
นั่นก็เพราะเขาไม่รู้ว่าเปาซวี่เป็นใครมาจากไหน ภาพลักษณ์ของอีกฝ่ายในหัวของเขามาจากสิ่งที่เห็นสองสามอย่าง
อย่างแรกคือ เปาซวี่ดูแก่เพราะหัวเริ่มล้าน
อย่างที่สองคือ เขาเป็นเกมเมอร์มืออาชีพที่บอสเผยไว้วางใจและให้สิทธิ์ทำงานล่วงเวลา
อย่างที่สาม เขามักจะเงียบอยู่เสมอเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอด
จากข้อสังเกตเหล่านี้ หวงซื่อปั๋วจึงคิดว่าเปาซวี่ต้องแก่กว่าตัวเองแน่นอน
เปาซวี่พยักหน้า “ได้ครับ พี่หวง”
เปาซวี่เองก็ไม่รู้จักหวงซื่อปั๋วเท่าไหร่ แต่เพราะเขาเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง จึงคิดว่าหวงซื่อปั๋วน่าจะเป็นรุ่นพี่เพราะอีกฝ่ายทำงานในวงการมาตั้งแต่เรียนจบ
ทั้งสองคนคิดว่าอีกฝ่ายใช้คำว่า ‘พี่’ เพื่อให้ดูสุภาพ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก
ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายหมายความตามที่พูดจริงๆ
หวงซื่อปั๋วกลับไปที่โต๊ะทำงาน รู้สึกทั้งดีใจและหนักใจ
เขาดีใจเพราะได้เจอที่ทำงานที่มีเจ้านายและเพื่อนร่วมงานที่สุภาพและเป็นมิตร เทียบกับสภาพแวดล้อมอันแสนกดดันและเข้มงวดของที่ก่อนแล้ว ที่นี่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
ที่เขาหนักใจก็เพราะกลัวว่าตนเองจะเป็นภาระจากการที่ยังมีความสามารถไม่เพียงพอ
เขาเปิดดูแบบร่
