บร่างคอนเซ็ปต์จากเปาซวี่
หวงซื่อปั๋วคิดหาข้อแก้ตัวถ้าจู่ๆ บอสเผยดันกลับเข้าออฟฟิศมา
แต่ไม่นานเขาก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลเลย บอสเผยไม่น่าจะเป็นคนที่มีเวลาว่างขนาดกลับเข้าออฟฟิศมาตรวจดูว่ามีใครทำงานล่วงเวลาหรือเปล่า
ผ่านไปสักพักก็เหลือแค่หวงซื่อปั๋วกับเปาซวี่ในออฟฟิศอันกว้างขวาง
เปาซวี่หยิบมันฝรั่งทอดถุงใหญ่จากโซนขนมพร้อมกาแฟแก้วหนึ่งจากโซนครัวอย่างคล่องแคล่ว
ทั้งขนมและเครื่องดื่ม ทางบริษัทมีให้กินดื่มได้ไม่อั้น
ตอนแรกเปาซวี่ดีใจมากจนดื่มกาแฟกับน้ำอัดลมแทนน้ำเปล่า แต่พอดื่มแบบนั้นไปสักพักก็เริ่มเบื่อจึงกลับมาดื่มตามปกติที่ดื่ม
ถึงเขาจะแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหวงซื่อปั๋วยังไม่กลับบ้าน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แค่เดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อร่างคอนเซ็ปต์ลงบนกระดาษเปล่า
…
สองทุ่ม
เปาซวี่ลุกจากโต๊ะ เดินถือกระดาษแผ่นหนึ่งที่ดูเหมือนยันต์เพราะเต็มไปด้วยภาพและสัญลักษณ์ต่างๆ ไปหาหวงซื่อปั๋ว
“พี่หวง ผมใกล้เสร็จแล้ว” เปาซวี่บอก
หวงซื่อปั๋วพยักหน้ารัว “อธิบายให้ผมฟังหน่อยครับพี่เปา”
เปาซวี่ลากเก้าอี้มาแล้วเริ่มอธิบายความคิดคร่าวๆ ให้หวงซื่อปั๋วฟัง
“จากเงื่อนไขทั้งสามข้อของบอสเผย สองในสามง่ายมาก ที่ยากอยู่ที่โหมดเนื้อเรื่อง”
“ผมว่าเราทำโหมดเนื้อเรื่องระดับเดียวกับเกม FPS ดังๆ ของต่างประเทศไม่ไหว เรื่องตัวละคร ท่าทางการต่อสู้ กับฉากหลังก็ไม่มีทางสู้ได้”
หวงซื่อปั๋วพยักหน้า “ใช่ ผมก็คิดเหมือนกัน”
……………
