ไปตั้งแต่ได้รับจ้างเข้าทำงาน
เขาไม่สามารถทำใจให้เชื่อได้ตอนที่เผยเชียนบอกว่าตนเองผ่านการสัมภาษณ์ ในใจนึกกลัวว่าหรือจะเจอบริษัทต้มตุ๋นเข้าแล้ว
แต่พอคิดถึงตอนที่เจอหัวหน้าที่ล็อบบี้ หวงซื่อปั๋วก็มั่นใจว่าตนต้องโดนหัวหน้าหลิวรังแกแน่ถ้ากลับไป
เขาจึงตัดสินใจยื่นใบลาออก
ไม่ได้มีการคัดค้านอะไรกับการลาออกของเขา เพราะอย่างไร หวงซื่อปั๋วก็เป็นพนักงานระดับล่างที่รับผิดชอบงานยิบย่อย คนแบบเขาหาเด็กจบใหม่มาแทนได้ทุกปี หัวหน้าหลิวไม่ได้กังวลว่าจะหาเด็กใหม่มาให้โขกสับไม่ได้
เอาเข้าจริง หัวหน้าหลิวไม่ได้ถามหวงซื่อปั๋วเลยด้วยซ้ำว่าลาออกไปไหน
ถึงหัวหน้าหลิวจะรู้ว่าหวงซื่อปั๋วไปสัมภาษณ์งานบริษัทเถิงต๋า แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะผ่านสัมภาษณ์
เพราะถ้าขนาดตนเองยังไม่ผ่านการสัมภาษณ์ แล้วคนไม่เอาถ่านอย่างหวงซื่อปั๋วจะผ่านได้อย่างไร
ความคิดนั้นไม่เคยผ่านเข้ามาในหัวของหัวหน้าหลิวเลย
พอลาออกเสร็จเรียบร้อย หวงซื่อปั๋วก็เป็นพนักงานของบริษัทเถิงต๋าอย่างเป็นทางการ
แต่เขาก็เริ่มนึกสงสัยในชีวิตขึ้นมาหลังจากไปทำงานวันแรก
ตั้งแต่เริ่มงานตอนเก้าโมงเช้าและเลิกงานตอนห้าโมงเย็น…
เขาได้ทำอะไรบ้างตลอดทั้งวันนี้
ไม่ได้ทำอะไรเลย!
หลังจากทักทายกันเล็กน้อย เผยเชียนก็ให้หวงซื่อปั๋วไปทำงานง่ายๆ
ซึ่งก็คือเล่นเกม!
เล่นเกมแบบไหนได้บ้าง คำตอบคือได้หมด!
จะเล่นอย่างไร ก็ได้ทั้งนั้น!
หวงซื่อปั๋วไม่เคยเจอบริษัทแบบนี้มาก่อน
ที่บริษัทเก่าขอ
