“ก็ไม่แย่ แกอยากดูประวัติพนักงานมั้ยล่ะ” เผยเชียนโยนกองประวัติส่วนตัวของผู้สมัครลงบนโต๊ะกาแฟให้หม่าหยาง
“ผมเหรอ… ผมดูได้จริงเหรอ” หม่าหยางสนใจ
“เอาเลย ตามสบาย” เผยเชียนตอบ
ที่เผยเชียนให้หม่าหยางดูประวัติส่วนตัวผู้สมัครเพราะเขาหวังจะให้หม่าหยางช่วยรับผิดชอบหน้าที่นี้ในอนาคต
เหตุผลหนึ่งก็เพราะหม่าหยางเป็นคนที่เผยเชียนไว้ใจที่สุด
อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะถ้าหม่าหยางแบ่งงานเขาไปบ้าง บริษัทน่าจะเจ๊งได้ไวขึ้น!
หม่าหยางดูประวัติส่วนตัวของผู้สมัครยี่สิบกว่าคน
เขาเปิดดูอีกรอบด้วยความงุนงง
เป็นเรื่องปกติที่เขาจะงง
ทุกคนที่เผยเชียนรับเข้ามาล้วนเป็นคนไม่เอาถ่าน! ทำได้แค่เขียนประวัติให้ดูดี!
ดูหวงซื่อปั๋วเป็นตัวอย่าง
เขาเข้ามาทำงานในวงการเกมได้ครึ่งปีและอยู่ในทีมพัฒนาแผนของบริษัทเก่า พูดง่ายๆ คือ มีหน้าที่แค่รับผิดชอบดูกระบวนการทำงานและจัดข้อมูลหรือไม่ก็เดินเอกสาร เอาเข้าจริง เขาไม่มีโอกาสได้เขียนแผนร่างด้วยตัวเองเลยด้วยซ้ำ
กลับกัน เขาแค่เอาแผนร่างที่นักออกแบบผู้มีประสบการณ์เขียนขึ้นมาตรวจดู ถ้าเจอปัญหาอะไรก็แก้เองไม่ได้ ต้องไปปรึกษานักออกแบบที่ทำแผน
หม่าหยางเปิดดูประวัติทั้งหมดแล้วพบว่าไม่มีพนักงานคนไหนเคยทำตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายออกแบบมาก่อน ทุกคนเคยทำแต่งานเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น
เห็นแบบนี้ใครกันจะไม่งง
“พี่เชียน หัวหน้าฝ่ายออกแบบหายากขนาดนี้เลยเหรอ หรือเราควรขึ้นเงินเดือนดี ไม่ก็จ้างบริษัทหาคนช่วยหาให้
