ท้ายบทความมีชาวเน็ตมาแสดงความคิดเห็นกันอย่างดุเดือด
“มืออาชีพมาก!”
“บทความโคตรดี!”
“ใช่ ผมเริ่มเล่นเกมแม่ทัพผีเพราะเป็นเกมที่ยุติธรรมกับผู้เล่น ไม่ต้องเสียเงินเพื่อให้ได้การ์ดหายาก!”
“แล้วผมก็ชอบสไตล์ของเกมมาก! แค่เก็บการ์ดกับความสำเร็จให้ครบก็เล่นได้เป็นปีแล้ว!”
ความเห็นอื่นๆ ก็เป็นไปในทิศทางเดียวกัน
หลังจากอ่านบทความจบ เผยเชียนก็เริ่มนึกคลางแคลงใจ
นี่มันบ้าอะไรกัน
เกมแม่ทัพผีที่ฉันสร้างกับที่พวกนายเล่นมันเป็นเกมเดียวกันแน่หรือเปล่า!
ที่เปลี่ยนสไตล์ภาพก็เพราะกันพวกเกมเมอร์ที่ชอบสไตล์การ์ตูนไม่ให้มาเล่น!
เปลี่ยนรูปแบบการเล่นให้เรียบง่ายหรือ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย! ทั้งหมดเป็นระบบมาจากเทมเพลตที่ซื้อมา! ถึงอยากจะแก้ ฉันก็ใช้เครื่องมือพัฒนาเกมแก้ไม่เป็น!
เกมคำนึงถึงผู้เล่นหรือ
นั่นเพราะฉันไม่อยากให้พวกวาฬมาขวางทางเสียเงินต่างหาก!
ทำไมเรื่องพวกนี้ถึงกลายเป็นข้อดีไปได้!
เผยเชียนอยากตายขึ้นมาจริงๆ
โลกนี้มันบ้าบอเกินไป ต้องมีอะไรผิดปกติแน่!
เผยเชียนวางโทรศัพท์ลงแล้วตรึกตรองถึงชีวิตอย่างเงียบเชียบ
…
“บอสเผย สวัสดีครับ! ขอโทษนะครับที่ให้รอนาน!”
ชายสวมสูทอายุสามสิบกว่าๆ เคาะประตูก่อนจะเข้ามาจับมือทักทายกับเผยเชียน
“ผมเป็นผู้จัดการระดับภูมิภาคของบริษัทจัดหาบุคลากรแอ็กซอนประจำมณฑลฮั่นตง และเป็นผู้ให้คำปรึกษาด้านการจัดหาบุคลากรที่มีประสบการณ์ด้วย ดีใจมากครับที่ได้ช่วยคุณ เรียกผมว่าลอว์เรนซ์ก็ได้ครั
