น่าเศร้าที่เขาไม่สามารถเอามาใช้ได้สักแดงเดียว…
“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก แค่สองสามวันมานี้ทำงานหนักไปน่ะ ต้องพักสักหน่อย”
“ยังไงซะการตั้งบริษัทก็เป็นเรื่องที่กินแรงมากๆ อยู่แล้ว”
เผยเชียนตอบไปอย่างเรียบง่าย
“พี่เชียน ผมต้องว่าพี่สักหน่อยแล้ว”
หม่าหยางยัดเค้กอีกก้อนเข้าปาก “ยังไงพี่เป็นเจ้าของบริษัท ทำไมไม่ดูแลร่างกายตัวเองมากๆ พี่จะแบกงานไว้คนเดียวไม่ได้ จ้างเลขามาสักคนแล้วโยนงานทั้งหมดไปให้เขาทำแทนน่าจะดีว่ามั้ย”
“จ้างเลขาเหรอ” เผยเชียนนิ่งไปชั่วขณะ
หม่าหยางพยักหน้า “ใช่ จ้างเลขา ในทีวีก็มีให้เห็นตลอดไม่ใช่เหรอ เจ้านายจอมบงการที่วันๆ เอาแต่ขับรถหรูไปรับสาวๆ ไอ้เจ้านี่เนี่ยไม่ทำอะไรเลย โยนทุกอย่างให้เลขาทำ ไม่เคยได้ยินที่เขาชอบพูดกันว่า…งานทุกอย่างเลขาเป็นคนทำเหรอ ไม่ต้อง…”
“โห ไอ้หม่า! แกมันอัจฉริยะ! ใช่ ฉันต้องจ้างเลขา! ต้องเป็นเลขามือโปรที่ทำงานเก่งๆ!”
เผยเชียนได้แนวทางแล้ว!
แน่นอนว่าสิ่งที่เผยเชียนคิดอยู่นั้นแตกต่างจากที่หม่าหยางพูดโดยสิ้นเชิง
หม่าหยางคิดถึงพวกเจ้านายในภาพยนตร์ซีรีส์ที่มักมีเลขาคอยติดสอยห้อยตามเลยแนะนำไปแบบนั้น
แต่เผยเชียนกลับคิดถึงการโยนงานผลาญเงินทั้งหมดไปให้เลขาทำ ไม่ว่าจะเป็นหาพื้นที่เช่าออฟฟิศ จ้างพนักงานเพิ่ม และซื้ออุปกรณ์สำนักงานต่างๆ
…
…
บ่ายวันต่อมา
เผยเชียนนั่งจิบชารอผู้ให้คำปรึกษาอยู่ในศูนย์บริการลูกค้าของบริษัทจัดหาบุคลากรแอ็กซอนสาขาเมืองจิงโจว
มีผู้ให้คำ
