จินัลปราดเดียวก็บอกได้ว่ามีเอกลักษณ์ความเป็นกวนอู แต่ภาพลักษณ์นั้นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ที่สำคัญที่สุดคือสไตล์ภาพมีความเป็นเอกลักษณ์ แตกต่างจากงานออริจินัลอื่นๆ ในตลาดจากการผสานเทคนิคภาพวาดแบบหมึกและภาพวาดสีน้ำมัน ดูแล้วโดดเด่นสะดุดตา
เผยเชียนดูภาพออริจินัลชิ้นอื่นๆ ในแง่คุณภาพหรือสไตล์ล้วนคล้ายคลึงชิ้นแรกมาก
แต่แน่นอนว่าภาพรวมหลักๆ นั้นยึดตามรายละเอียดในแบบฟอร์มของหม่าหยาง ไม่ได้เป็นสัตว์ร้ายเหมือนกวนอู
มีทั้งอสูรร้าย ตัวประหลาด หรือแม้แต่ตัวละครมนุษย์ก็มีการพลิกโฉมแหวกออกไปจากเดิม…อย่างลิบองที่กลายเป็นโลลิต้านักล่ามังกร
หร่วนกวางเจี่ยนยึดรายละเอียดตามแบบฟอร์มของหม่าหยางเป็นหลัก ใส่รายละเอียดของตัวละครเข้าไปจากนั้นก็ออกแบบสไตล์งานและภาพ สุดท้ายแล้ว จากการที่ภาพออริจินัลมีสไตล์ที่คล้ายคลึงกัน เขาจึงเสริมรายละเอียดให้ตัวละครแต่ละตัวมีเอกลักษณ์แตกต่างกันอย่างชัดเจน
เผยเชียนอึ้งไป
เขาจ่ายเงินสามพันหยวนเพื่อซื้อภาพออริจินัลคุณภาพเซ็ตละสี่ภาพมาจริงหรือ
ล้อกันเล่นหรืออย่างไร
นักวาดคนนี้ขาดทุนย่อยยับแล้ว!
หร่วนกวางเจี่ยนเป็นคนวาดจริงๆ หรือ
ถ้าวาดงานเทพขนาดนี้ได้ ทำไมถึงลงแค่ภาพสไตล์การ์ตูนในหน้าประวัติผลงานบนเว็บไซต์รวมทรัพยากรเล่า
เผยเชียนแทบจะร้องไห้ ถึงตนจะเป็นคนได้กำไร แต่เขาไม่เห็นจะดีใจแม้แต่นิดเดียว!
เดิมทีเขาตามหานักวาดที่เสนอราคาอยู่ที่เจ็ดร้อยหยวนต่อชิ้นเพื่อให้ได้งานออริจินัลคุณ
