หวงมองโจว “แกว่าไง”
โจวหยุดคิดสักพัก “ฉันว่าน่าจะได้”
คนอื่นๆ ก็พยักหน้ารับเหมือนกัน
หวงคิดต่อสักพัก “โอเค รับงาน! ไหนๆ ลูกค้าก็จ่ายเงินให้แล้ว เราลองใช้โอกาสนี้ตรวจสอบตลาดดูก็ดี”
“ถ้าคนไม่ชอบงานสไตล์นี้กัน คนเสียเงินก็คือลูกค้า เราก็จะได้รู้ว่างานสไตล์นี้ไปต่อไม่รอด”
“ถ้างานสไตล์นี้เป็นที่นิยม เราก็อาจตั้งสตูดิโอเป็นของตัวเองได้ ถ้าเราดัง อะไรก็เป็นไปได้หมด”
หร่วนกวางเจี่ยนพยักหน้า “คิดเหมือนฉันเลย!”
“ตอนนี้ก็เหมือนใช้งานลูกค้าสร้างชื่อเสียงให้เรา อีกอย่างลูกค้าก็จ่ายหนักด้วย สามสัปดาห์นี้เรามาทำงานให้เต็มที่ สร้างมาตรฐานให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อปิดงานได้อย่างงดงามกันเถอะ!”
“ถ้างานภาพออริจินัลชุดนี้ได้ผลตอบรับดีมากๆ เราก็ได้โอกาสสร้างชื่อเหมือนกัน อนาคตของเราต้องสดใสแน่!”
ในที่สุด พวกเขาก็ตกลงกันได้และเริ่มทำงาน
หร่วนกวางเจี่ยนร่างคอนเซปต์งาน ส่วนหวงทำหน้าที่ร่างภาพคร่าวๆ คนอื่นๆ ที่ไม่ค่อยเก่งและไม่ค่อยคุ้นเคยกับงานสไตล์นี้รับหน้าที่วาดรายละเอียดเพิ่มเติมและลงสี
ตามกระบวนการทำงานปกติ หร่วนกวางเจี่ยนต้องส่งภาพร่างงานออริจินัลให้เผยเชียนดูเมื่อร่างเสร็จ พอเผยเชียนยืนยันว่าตรงตามที่ต้องการค่อยเริ่มลงรายละเอียดต่อ
แต่ในเมื่อเผยเชียนไม่ได้สนใจเรื่องนี้จึงข้ามขั้นตอนนี้ไปได้
ทั้งห้องเริ่มปั่นงานกันอย่างขยันขันแข็ง
…
…
หอพักนักศึกษา มหาวิทยาลัยฮั่นตง
พริบตาเดียว สองสัปดาห์ก็ผ่านไป
