ทุกคนหันมองจอคอมพิวเตอร์ขอหร่วนกวางเจี่ยนที่เปิดแบบฟอร์มของหม่าหยางไว้
“กวนอู…เป็นมังกร”
“ม้าเฉียว…เป็นเซ็นทอร์เหรอ”
“งั้นจูกัดเหลียงก็เป็นหมูดิ[1]” หวงคิดตาม
หร่วนกวางเจี่ยนมองตาขวาง “หมูบ้านเอ็งดิ! จูกัดเหลียงเป็นนักประดิษฐ์ชื่อดังโว้ย!”
“…แย่กว่าหมูอีก” หวงแขวะ
เมื่อได้อ่านแบบฟอร์ม หวงก็รู้สึกเหมือนสติหลุดไป
นี่คือแบบฟอร์มหรือ
นอกจากปรับคำอธิบายของเหล่าบุคคลในประวัติศาสตร์ไปเสียสุดโต่งแล้วก็ไม่ได้อธิบายอย่างอื่นอีก!
ณ จุดนี้ คงไม่มีทางขอภาพอ้างอิงเพิ่มได้ แต่กระทั่งภาพร่างคร่าวๆ ก็ยังไม่มี!
อีกทั้งยังปรับแต่งทุกรูปแบบด้วย!
มีทั้งกลายเป็นสัตว์ สลับเพศ หรือแม้แต่กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี
ผสมปนเปกันมั่วไปหมด!
“ลูกค้าคนนี้สติไม่ดีรึเปล่าเนี่ย”
“แบบฟอร์มก็กรอกอะไรไม่รู้มา…”
หวงอึ้งไป เขาไม่คิดว่าหร่วนกวางเจี่ยนจะรับงานนี้จริงๆ
เขาไม่กลัวว่าลูกค้าอาจไม่พอใจงานแล้วเกิดทะเลาะกันขึ้นมาเลยหรือ
พวกเขาต่างเป็นนักศึกษาภาควิชาศิลปะจนๆ อาจจะมีชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่านักศึกษาภาคอื่นๆ แต่ถ้ามีเรื่องกับลูกค้าแล้วต้องหาฝ่ายรับผิดชอบขึ้นมาก็จะกลายเป็นเรื่องยากที่จะจัดการได้
“กังวลอะไร ลูกค้าจ่ายผ่านเว็บรวมทรัพยากรมาแล้ว” หร่วนกวางเจี่ยนเปิดสถานะการจ่ายเงินของลูกค้าให้หวงดู
เว็บไซต์รวมทรัพยากรทางการของ ERSO เป็นเหมือนคนกลาง โดยมีแพลตฟอร์มทำหน้าที่เป็นผู้การันตีให้เหล่าฟรีแลนซ์เริ่มงานได้ทันที
