ะสิ่งนำสมัยอื่นๆ”
“ขณะเดียวกันก็ยังเป็นที่รู้จักในฐานะนักกวี นักปรัชญา นักแต่งเพลง นักภาษาศาสตร์ และอื่นๆ อีกมากมาย”
คำอธิบายของจูกัดเหลียงยาวกว่าสองตัวละครก่อนหน้า เห็นได้ชัดว่าหม่าหยางคงจะเขียนเพลินไปเรื่อยเปื่อย
นอกจากนั้นยังมี มังกรสาวผู้พิทักษ์จิวฉอง ปักษาเพลิงกำพร้าบังทอง หญิงพรหมจรรย์ผลึกน้ำแข็งชีซี หุ่นเชิดจักรกลอุ๋ยซี เจ้าแห่งแดนโลหิตกุยแก โลลิต้านักล่ามังกรลิบอง มือธนูแห่งราตรีไทสูจู้ นักดาบเงาจิวยี่ และอีกมากมาย
โดยพื้นฐานแล้ว นอกจากชื่อและลักษณะบางอย่าง ตัวละครทั้งหมดนี้ก็ไม่มีอะไรเหมือนในเรื่องสามก๊กเลย!
เนื้อหาที่กรอกลงไปก็ไม่น่าจะช่วยให้นักวาดเห็นภาพอะไรเหมือนกัน
จริงๆ แล้วหม่าหยางจะเขียนไปแค่กวนอูเป็นมังกรร่างมนุษย์ก็ได้ แต่เขาดันเขียนอะไรไร้สาระเพิ่มเติมเข้าไปให้อีก!
ทว่าแบบฟอร์มนี้ดันเป็นอะไรที่สมบูรณ์แบบสำหรับเผยเชียน!
เอาเข้าจริง เขาดีใจมากจนยกนิ้วให้ตัวเอง
หม่าหยางนี่ไว้ใจได้จริงๆ!
เผยเชียนไม่มีทางเขียนอะไรแบบนี้ได้ด้วยตนเองแน่!
เขาคิดถูกแล้วที่จ้างหม่าหยางมาเป็นพนักงาน!
เผยเชียนไม่เปลี่ยนอะไรในแบบฟอร์มเลยและส่งไปให้หร่วนกวางเจี่ยนทั้งอย่างนั้น
ห้านาทีต่อมา หร่วนกวางเจี่ยนก็ตอบกลับ
“ในแบบฟอร์มไม่ขาดรายละเอียดเยอะไปหน่อยเหรอ”
“ถ้าเป็นแบบนี้ผมวาดยากนะ ไม่มีกรอบอะไรให้ใช้อ้างอิงได้เลย”
เผยเชียนเตรียมคำตอบไว้แล้วจึงตอบกลับไปในทันที “ไม่เป็นไร ออกแบบแล้ววาดตามใจชอบ
