อย่างหมดเรี่ยวแรง
…
…
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
ณ หอพัก
“…บ้าไปแล้ว! เกมกากๆ แบบนี้มันฮิตขึ้นมาได้ไงเนี่ย”
“ลบแม่งเลย!”
“ดูในอันดับ มีคนเล่นเกมนี้เกินสี่สิบชั่วโมงด้วย…ไอ้นั่นมันบ้ารึเปล่า!”
หม่าหยางนั่งเล่นเกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายอยู่บนเตียงชั้นบน เขาทนเล่นได้ไม่ถึงห้านาทีก็เลิก เสร็จแล้วก็มานั่งอึ้งว่าเกมแบบนี้มันฮิตขึ้นมาได้อย่างไร
เผยเชียนตัวสั่นอยู่เตียงชั้นล่าง
“พี่เชียน! เล่นเกมกากที่ดังสุดๆ ตอนนี้ดูรึยัง ที่ชื่อโดดเดี่ยวเดียวดายอะไรสักอย่างอ่ะ” หม่าหย่างโผล่หัวมาถามจากด้านบน
“…ยัง” ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง เผยเชียนไม่เคยเล่นเกมนี้เลย
เขารู้ดีว่าเกมนี้สร้างขึ้นมากวนประสาทคนอื่น จะให้ไปเล่นเองก็คงแปลกๆ…
หม่าหยางตบหน้าขาตัวเอง “เกมไรก็ไม่รู้! อยากจะรู้จริงเชียวว่าไอ้คนจิตใจชั่วช้าหน้าไหนมันสร้างเกมนี้ออกมา! เฮงซวยจริงๆ!”
เผยเชียน “…”
ไม่ได้สร้างมาให้พวงเอ็งเล่นโว้ย! อยากเล่นกันเองแล้วก็อย่ามาโทษกันสิ!
เผยเชียนไม่นึกไม่ฝันว่าเกมจะดังมาจนถึงมหาวิทยาลัยตัวเอง แถมยังดังมาถึงหอพักตัวเองอีก…
ผ่านไปสัปดาห์เดียว จากการขยันสร้างกระแสของสื่อเกมและนักสร้างคอนเทนต์ต่างๆ เกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายก็ดังจนเผยเชียนต้องมานั่งตรึกตรองชีวิตเสียเอง
เขาโล่งใจมากที่ปี 2009 แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งยังไม่มีกระแสเพราะอยู่ในช่วงเติบโต ตอนนี้แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งที่ครองตลาดอยู่คือไวไวที่มีผู้ใช้แค่หลักหมื่น
ถ้
