เฉียวเหลียงสับสนไปหมด
แค่นี้หรือ
เขาเพิ่งจะเคลียร์เกมไป
แต่ได้แค่ประโยคนั้นเป็นการตอบแทน
อย่างน้อยก็ควรจะสร้างถ้วยรางวัลให้ฉันหรือเปล่า สร้างแท่นรับรางวัลสิ!
ถึงจะไม่มีงานภาพ อย่างน้อยใส่เสียงเฮมาให้ก็ยังดี!
เสียงคนเฮมันจะราคาเท่าไหร่กัน จะขี้เหนียวเกินไปแล้ว!
ฉันใช้เวลาตั้งแปดชั่วโมงกว่าจะเคลียร์เกมได้ แต่แค่ขึ้นจอดำกับประโยคกวนบาทาแทนหรือ!
เฉียวเหลียงทนไม่ได้อีกต่อไป ทั้งในแง่ร่างกายและจิตใจ
เขาอยากจะร้องไห้เพราะทั้งเวลาและแรงกายที่ทุ่มไปกลับโดนเยาะเย้ยกลับมา!
แต่ถึงจะหงุดหงิดและสิ้นหวังเพียงใด ภายในก็ยังรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย รู้สึก…โล่งใจขึ้นมาหน่อยหรือเปล่านะ
ไม่ใช่เพราะเขาเป็นพวกชอบความเจ็บปวด แต่เพราะรู้ว่าตนเองได้วัตถุดิบล้ำค่ามาไว้ในมือแล้ว!
เห็นอัปโหลดมาสเตอร์อันเป็นที่รักต้องทนทุกข์ระทมแบบนี้ แฟนๆ คงจะถล่มกดไลก์กดแชร์ให้แน่
เฉียวเหลียงตรวจดูวิดีโอ การเดินทางตลอดแปดชั่วโมงของเขาถูกบันทึกไว้ครบถ้วน
“รอก่อนเถอะ! ตื่นแล้วเดี๋ยวจะมาจัดการให้เรียบร้อย!”
เขากระแทกเสียงใส่เกมบนหน้าจอก่อนจะกดบันทึกวิดีโอ แล้วล้มตัวลงเตียงนอนหลับปุ๋ยไป
…
สามวันต่อมา
เผยเชียนตื่นตามเวลาปกติในหอพัก รู้สึกสุขสันต์กับชีวิต
เขาปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตในมหาวิทยาลัยได้อีกครั้งในช่วงเวลาที่ผ่านมา
ชายหนุ่มสามารถตื่นนอนได้ตามสบาย ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องงาน ไม่ต้องกดดันว่าต้องทำอย่างไรให้ผ่าน KPI หรือต้อ
