“เกมจำลองการขับรถที่จะทำให้ตรึกตรองถึงชีวิต…ใช่ ฉันกำลังคิดถึงชีวิตจริงๆ คำอธิบายเกมไม่ได้โกหกเลยสักนิด…”
“เหมือนว่าเกมนี้จะเต็มไปด้วยเจตนาชั่วร้ายจริงๆ แฮะ!”
“บริษัทที่พัฒนาเกมนี้ชื่อเถิงต๋าเน็ตเวิร์กเทคโนโลยีจำกัด ไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย แถมดูเหมือนมีแค่เกมนี้เกมเดียว”
“จิ๊…”
หลังกินเสร็จ เฉียวเหลียงก็หยิบจอยเกมขึ้นมาอีกครั้ง
แต่รอบนี้กดเปิดโปรแกรมอัดหน้าจอไปด้วยเพื่อบันทึกการเล่น
…
สามชั่วโมงต่อมา
เฉียวเหลียงสมาธิหลุดไปชั่วครู่จนลืมเลี้ยว ปล่อยรถจมทรายจนเกมจบไป
“อ๊ะ!”
“แม่งเอ๊ย…!!!”
เฉียวเหลียงโมโหจนเกือบจะเขวี้ยงจอยใส่โต๊ะ เขาเพิ่งเสียเวลาไปสามชั่วโมง!
เขาใช้เวลาสามชั่วโมงขับรถไปบนทะเลทราย ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น แต่กลับพบหน้าจอ GAME OVER เด้งใส่หน้าประกาศให้ทราบถึงความล้มเหลวอย่างไร้เมตตา
เวลาสามชั่วโมงแสนสำคัญในชีวิตหมดไปแบบนั้น นอกจากค่าไฟที่เพิ่มมาก็ไม่ได้สร้างประโยชน์อื่นใด
วิดีโอที่อัดมาก็เปล่าประโยชน์ ที่อัดไปทั้งหมดสามชั่วโมงตัดมาใช้ได้แค่ช่วงตอนจบเกมไม่กี่วินาทีเพื่อเอาไปทำเป็นช่วงรวมฉากพลาด
เฉียวเหลียงโยนจอยลงบนโต๊ะคอมพ์ก่อนจะลุกขึ้นสงบจิตสงบใจตัวเอง
เขาไม่ได้ทุบจอยระบายความโกรธเพราะจน
จอยอันนี้ราคาสองร้อยหยวน ถ้าเกิดพลาดทำเสียหายขึ้นมาคงทำให้เขาใจสลายแน่
“ฮึบ…”
“ใจเย็น…”
“ทั้งหมดก็เพื่องาน”
“ไม่ธรรมดา เกมนี้ทำให้ฉันเดือดได้ ถือว่าเป็นคุณสมบัติที่ดีของเกมขยะ”
เฉียวเหลียง
