ม่าหยางไม่ได้เซ้าซี้อะไร
ไม่นานจากนั้น ห้องสองห้องที่ติดกันก็เริ่มตะโกนโหวกเหวก
“กลางหาย! ระวัง!”
“แม่ง! ฆ่ากันได้ไงเนี่ย!”
“ฮ่าๆๆ! แก๊งสามแต่ตายเอง! กากฉิบหาย!”
เผยเชียนยืนอยู่หลังหม่าหยาง ตามองเคอร์เซอร์เมาส์เลื่อนไปมาบนหน้าจอ มือซ้ายของรูมเมตรัวอยู่บนคีย์บอร์ด เสียงรัวคีย์บอร์ดบ่งบอกได้ว่าหม่าหยางเชี่ยวชาญขนาดไหน
เขาหันไปมองสกอร์บอร์ด ผ่านไปสิบนาทีแล้ว สกอร์อยู่ที่ 10 ต่อ 9 สกอร์ สกอร์ส่วนตัว (KD) ของหม่าหยาง อยู่ที่ 0-0
รูมเมตของเขากำลังสู้กันวุ่นขณะที่เขาพลาดกดสละป้อม
เผยเชียนอดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญถึงความยอดเยี่ยมที่ทุกคนได้กลับมาเป็นวัยรุ่นในปี 2009 อีกครั้ง ตอนที่ยังสามารถดื่มด่ำกับความหรรษาของเกมได้
พอเริ่มทำงาน เขาก็ซื้อเกมมามากมาย แต่ก็ได้แต่ทิ้งดองในกองฝุ่นและลืมไปว่าเคยซื้อมา
ชีวิตการทำงานนั้นแสนเหน็ดเหนื่อย หลังทำงานเสร็จก็อยากนอนโง่ๆ อยู่บนโซฟาพลางเลื่อนดูเว็บไซต์ต่างๆ หรือไม่ก็ดูไลฟ์สตรีม แค่เกมมือถือก็ขี้เกียจเกินกว่าจะเล่นแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเกมที่ต้องใช้ทักษะในการเล่นเลย
โชคดีที่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
ขอแค่เขาผลาญเงินทุนระบบทั้งหมดได้ เขาก็จะได้เงินมาอย่างง่ายดาย! จากนั้นก็จะใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างสุขสบาย!
เผยเชียนนอนจินตนาการอนาคตของตัวเองอย่างมีความสุข
เงินห้าหมื่นหยวนก้อนแรกจะเอาไปใช้อย่างไรดีนะ…
เอาไปซื้อคอมพ์สเป็กเทพอย่างแรกเลยดีไหม
จากนั้นก็เช่าบ้าน แล้วก็ใช้
