ปี 2009
มณฑลฮั่นตง เมืองจิงโจว มหาวิทยาลัยฮั่นตง
“พี่เชียน ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสาย! วันนี้รองคณบดีเข้าสอน มีเช็กชื่อด้วย!”
เผยเชียนลืมตาตื่น ขยี้ตา นึกสงสัยว่าใครกันที่เป็นคนเรียก
ฉันเช่าห้องเตียงเดี่ยวนี่ ใครมาห้องกัน
พอลืมตาก็เห็นใบหน้ายาว บดบังวิสัยทัศน์ไปเกือบหมด
“หม่าหยางเหรอ”
เผยเชียนนิ่งงันไป นึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่
“พี่รีบลุกเถอะ ถือว่าผมปลุกพี่แล้วนะ ไปเช็กชื่อไม่ทันอย่ามาโทษกันล่ะ” ใบหน้ายาวของหม่าหยางหายไปจากวิสัยทัศน์ของเผยเชียนเมื่อชายหนุ่มรีบรุดออกจากหอพักไป
เดี๋ยวนะ หอพักหรือ
เผยเชียนตื่นในทันใด เจ้าคนขี้เกียจดีดตัวขึ้นจากเตียง
หอพักมหาวิทยาลัย ห้องพักหกคน!
เขายังอยู่บนเตียงชั้นล่างของเตียงสองชั้นที่ตั้งอยู่ติดประตู จำได้ว่าประตูนั้นปิดไม่ค่อยสนิท ตอนหน้าหนาวจะมีลมพัดผ่านเข้ามาด้านใน ตอนนั้นเผยเชียนบ่นถึงเรื่องนี้บ่อยๆ
รูมเมตอีกสองคนเก็บของเรียบร้อยและกำลังเดินออกจากห้อง
“รีบๆ เลยพี่เชียน เร่งมือหน่อยน่าจะยังตามไปทัน ถ้าไม่มีเช็กชื่อพวกเราไม่ปลุกหรอก รองคณบดีรู้ว่าโดดจะซวยเอา”
ทั้งสองคนรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
ปี 2009 หรือ!
เขาย้อนเวลากลับมาสิบปีเลยหรือ
เผยเชียนใช้เวลาสักพักกว่าจะทำใจให้สงบและยอมรับความจริงได้
ตั้งแต่เรียนจบเมื่อปี 2013 เขาได้เข้าไปทำงานในอุตสาหกรรมสองสายและเปลี่ยนงานเปลี่ยนบริษัทมาหลายหน ได้เจอหัวหน้าสุดร้ายกาจ ต้องทนรับมือกับอำนาจและการเมื
