้ยกออกไป ตนเองถึงได้พบโศกนาฏรรมเช่นนี้
เขาลุกขึ้นยืนอย่างเก้ๆ กังๆ มืออยู่ด้านหลัง แอบดึงเข็มที่แทงก้นออกมา ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ว่า “เสด็จแม่ เบาะนี้นิ่มเกินไป เปลี่ยนใหม่เถอะพ่ะย่ะค่ะ!”
ไป๋จื่อเม้มปากและก้มหน้าลง ซ่อนความขบขันในแววตาเอาไว้ แต่ในใจของนางขำกลิ้งอยู่หลายตลบ หากไม่ใช่เพราะฐานะของพวกเขาไม่ธรรมดา นางคงไม่อยากจะอดกลั้นไว้เช่นนี้
นางกำนัลรีบเข้ามาเปลี่ยนเบาะออกไป
ฉู่เฟิงเลิกคิ้วให้ฮองเฮาเป็นนัยไถ่ถาม ฝ่ายฮองเฮาส่ายหน้าน้อยๆ เป็นการบอกให้เขาอย่าเอ็ดไป
เข็มเพิ่งแทงได้ไม่นาน ไม่มีทางที่ฤทธิ์ยาจะออกเร็วปานนั้น พระนางย่อมหาข้ออ้างให้เขามีโอกาสออกไปจากที่นี่
จากนั้นฉู่เฟิงก็นั่งลงบนเบาะอันใหม่ แล้วหันไปทักทายไป๋จื่อราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
“แม่นางไป๋ ได้ยินว่าเจ้านอกจากรักษาองค์หญิงจนฟื้นได้ เจ้ายังรักษาขาของนางด้วยหรือ”
ไป๋จื่อยิ้มจาง “ข้าเพียงทำไปพร้อมกันเลยเจ้าค่ะ หมอหลวงสวี่ก็ร่วมรักษากับข้าด้วย”
ฉู่เฟิงรู้ว่านางกำลังถ่อมตัว หากหมอหลวงสวี่รักษาองค์หญิงได้ นางคงไม่ถูกเชิญเข้าไปที่สำนักหมอหลวงหรอก
พวกที่คิดว่าตนเองเป็นหมอมือดีแห่งแคว้นเหล่านั้น ปกติแล้วต่อให้ตนเองรักษาไม่ได้ ก็
