ริงด้วย ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะทุบหรือหยิกขาอย่างไร ก็ล้วนไม่มีความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น ตอนนี้กลับรู้สึกเจ็บแล้ว ขาของข้าหายดีแล้วหรือนี่”
เมื่อคิดได้ดังนั้น ความเจ็บก็คล้ายกลับลดลงไปมากทีเดียว
นางมองไป๋จื่อด้วยความดีใจจนแทบคลั่ง “ขาของข้าหายแล้วหรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ยังเจ้าค่ะ อย่าเพิ่งรีบร้อนไป มีความรู้สึกถือว่าเป็นเรื่องดี เป็นการพิสูจน์ว่าการรักษาของข้าได้ผล แต่ต้องผ่านอีกหลายกระบวนการถึงจะขุดลอกเส้นประสาทส่วนขาได้ทั้งหมด เปิดจุดที่ถูกปิดเอาไว้ได้เจ้าค่ะ”
“หมายความว่ายังมีหวังว่าจะรักษาได้ใช่หรือไม่” องค์หญิงเชียนฟางยังคงดีใจมาก
ขณะนี้ไป๋จื่อพยักหน้า “แน่นอนเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าไม่มั่นใจ แต่ตอนนี้ข้ามั่นใจแล้ว องค์หญิงวางใจเถอะ ขาของท่านจะต้องกลับมาใช้งานได้ดังเดิมแน่”
องค์หญิงเชียนฟางร้องไห้ด้วยความปีติ ความสิ้นหวังก่อนหน้านี้หายไปจนเกลี้ยง ทีแรกนางอยากจะตายๆ ไปเสีย จบชีวิตนี้ของตนเอง จบสิ้นความพิการเช่นนี้
ทว่าตอนนี้นางมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ว่านางจะกลับมาเป็นดังเดิมได้
องค์หญิงเชียนฟางจับมือของไป๋จื่อไว้ “ขอบคุณเจ้ามาก!”
ไป๋จื่อตบหลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ พลางยิ้มจาง “เป็นสิ่งที่ข้าควรจะทำอยู
