เมื่อตงฟางมู่ได้ยินดังนั้น เขาก็พลันยิ้มไม่หุบ “เจ้าหนุ่มคนนี้ ข้ารู้อยู่แล้วว่าข้าไม่ได้มองคนผิด มีคำพูดนี้ของเจ้าก็เพียงพอแล้ว”
เขานึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มกลับมาล่าช้าอยู่หลายวัน จึงถามอีก “ไยเพิ่งกลับมาวันนี้เล่า ไม่ได้บอกว่าจะกลับมาวันที่เก้าหรอกหรือ วันนี้วันที่สิบสามแล้วนะ”
ฉู่เยี่ยนเล่าเรื่องการเดินทางครั้งนี้รอบหนึ่ง ตงฟางมู่ฟังแล้วก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “อะไรนะ ไท่จื่อแคว้นจินบาดเจ็บและหายตัวไป ส่วนองค์หญิงถูกพิษจนไม่ได้สติ ทูตทั้งหมดก็ถูกสังหารด้วย? ฉู่เฟิงบ้าไปแล้วหรือไร เขารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้ว ฮ่องเต้จะไปสู้หน้าแคว้นจินได้อย่างไร”
“กองกำลังทหารและศักยภาพของทั้งสองแคว้นสูสีกันมาก เมื่อสงครามเปิดฉาก ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรไม่อาจจินตนาการได้ แม้กระทั่งอาจจะเป็นหายนะของแคว้นก็ได้ เขาทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเลยรึ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย แม้แต่เรื่องที่วุ่นวายไม่สิ้นสุดเช่นนี้ก็กล้าก่อขึ้นหรือนี่”
