ตอนที่ 812 เคอเสียนหย่า
คราวนี้เคอถงถึงสังเกตเห็นไป๋จื่อ เขามุ่นคิ้วถาม “เจ้าเป็นใคร”
ฮูหยินเคอรีบเอ่ย “นางเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเจ้า เจ้ารีบขอบคุณนางสิ”
“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ข้าจะอยู่หรือตายมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า” เคอถงยังคงมุ่นคิ้ว
ไป๋จื่อยักไหล่ “ข้าไม่เกี่ยวจริงๆ นั่นแหละ แต่พ่อเจ้าบากหน้าไปขอร้องท่านตาของข้า จะให้ข้ามาตรวจดูเจ้าสักครั้งให้ได้ ข้ามาเพราะเห็นแก่หน้าพ่อของเจ้า หากรู้แต่แรกว่าเจ้าจะเป็น คนที่ไม่รักชีวิตของตัวเองเช่นนี้ ข้าไม่มีทางมาแน่ เสียดายยาดีของข้าเปล่าๆ เก็บมันไว้ให้คนที่อยากมีชีวิตอยู่ต่อดีกว่า” นางพูดจบแล้วก็หมุนกายจะจากไป
เมื่อใต้เท้าเคอได้ยินดังนั้น เขาก็ขวางนางไว้ทันที “แม่นางไป๋ เมื่อครู่เจ้าหมายความว่าอย่างไร เจ้ามียาที่รักษาโรคนี้ได้หรือ”
ไป๋จื่อพยักหน้า “แน่นอนเจ้าค่ะ แม้โรคนี้จะน่ากลัว แต่ความจริงแล้วขอเพียงรักษาอย่างถูกต้อง ก็ไม่ได้รักษายากเย็นถึงเพียงนั้น”
ใต้เท้าเคอดีใจจนแทบคลั่ง แต่เขายังไม่ทันได้พูดอะไร ไป๋จื่อก็พูดขึ้นอีกว่า “เพียงแต่น่าเสียดายนัก ข้าจะใช้ยาของข้ากับคนที่คู่ควรเท่านั้น คนที่เอะอะก็หาหนทางตายเช่น เขา ข้ารักษาให้ไม่ได้จริงๆ”
รอยยิ้มของ
