“เหลือไว้สักสองสามคน” จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นไปบนกำแพงลาน มองสงครามขนาดย่อมในลานจากมุมสูง
อีกฝ่ายล้วนเป็นยอดฝีมือ ทว่าคนที่เขานำมาก็ไม่ได้นำพา รวมถึงได้เปรียบด้านจำนวนคนด้วย จึงอยู่เหนือกว่าอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิงได้ในเวลาอันสั้น
เมื่อเห็นพวกพ้องล้มลงคนแล้วคนเล่า เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นก็เริ่มลนลาน โรมรันกับทหารยอดฝีมือคนหนึ่งไปพลาง เสาะหาหนทางหนีไปพลาง
โจวกังจับตามองเขาตั้งแต่แรก เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนี้ ใครจะให้เขาหนีไปได้เล่า
เมื่อการต่อสู้จบลง ในลานกลายเป็นทะเลเลือดเรียบร้อย นอกจากเชลยเจ็ดคนแล้ว ที่เหลือล้วนตายสิ้น
โจวกังคุมตัวเสี่ยวเอ้อร์คนนั้นมาที่ตรงหน้าหูเฟิง ก่อนจะบังคับให้อีกฝ่ายคุกเข่าลง “บอกมาเร็ว ใครอยู่เบื้องหลังเจ้า”
อีกฝ่ายเงยหน้าถลึงตามองหูเฟิงอย่างดุดันครั้งหนึ่ง ดวงหน้าเต็มไปด้วยความแค้นเคือง เขาส่ายหน้ากัดฟัน อยากจะกัดยาพิษที่ซ่อนอยู่ในร่องฟัน
แต่ไม่ว่าเขาจะกัดอย่างไร กลับกัดไม่ถูกยาพิษนั่นเสียที
โจวกังแบมือ ยาเม็ดสีดำปรากฏสู่สายตาของเขา “เจ้าอยากกินสิ่งนี้หรือ”
เสี่ยวเอ้อร์ทำอะไรไม่ถูก นี่เป็นยาพิษที่ซ่อนอยู่ในซอกฟันของเขาแท้ๆ มันไปอยู่ในมือของฝ่ายตรงข้า
