จากแม่นางไป๋ และให้พี่ใหญ่ของตนเองกินเช่นกัน หรือว่ายานี้จะไร้ประโยชน์
“ฮูหยินกินยาของแม่นางไป๋ตรงเวลาหรือไม่”
ฮูหยินเมิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อวานได้ จึงตอบทันที “กินแล้ว แต่ยาของนางไม่ได้ผล หมอหลวงจางเขียนใบสั่งยาให้ทีเถอะ”
หมอหลวงจางมีสีหน้าเหยเก “หากข้ามีวิธีรักษาโรคนี้ พี่ใหญ่ของข้าย่อมไม่มีทางนอนรอความตายอยู่บนเตียงแน่”
หัวใจของฮูหยินเมิ่งกระตุกวูบ เขาหมายความว่าอย่างไร
“พี่ชายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
หมอหลวงจางตอบตามตรง “ขอไม่ปิดบังฮูหยิน พี่ใหญ่ของข้าเป็นโรคปัสสาวะร่วงเช่นกัน ปู่ของข้าก็จากโลกนี้ไปเพราะโรคนี้ สูตรยาที่เขาเคยเขียนไว้รักษาโรคนี้ไม่ได้โดยสิ้นเชิง”
ไม่มีใครบนโลกนี้อยากตาย โดยเฉพาะคนที่ใช้ชีวิตสุขสบายเช่นฮูหยินเมิ่ง นางจะยอมตายได้อย่างไร
เมื่อได้ยินดังนั้น นางก็เริ่มลนลาน เริ่มหน้ามืดเป็นระลอก
หมอหลวงจางถามว่า “เหตุใดฮูหยินเมิ่งไม่เชิญแม่นางไป๋มาตรวจดูสักหน่อยเล่า”
ฮูหยินเมิ่งไม่ตอบความ เอาแต่หลับตาพักผ่อน
หลังจากส่งหมอหลวงจางไปแล้ว ฮูหยินเมิ่งก็ถามสาวใช้ “ยานั่นหมดแล้วจริงๆ หรือ”
สาวใช้ส่ายหน้า “ทั้งหมดมีสองขวดเจ้าค่ะ ขวดหนึ่งหมดไปตั้งนานแล้ว ส่วนขวดเมื่อวานนี้เหลือครึ่งหนึ่ง คุณชายบอก
