อริยอัครจักรพรรดิกระบี่ริษยาหันกลับมา กายเนื้อดุจดั่งกล่องใส่กระบี่ ปล่อยเงากระบี่ออกไปนับไม่ถ้วน โจมตีใส่ปราณขวานไร้รูปอย่างเต็มกำลังเผชิญหน้ากับการโจมตีด้วยกำลังทั้งหมดของเขา ปราณขวานไร้รูปปรากฏขึ้น เงาร่างกำยำลุกขึ้นยืนจากตรงใจกลางมือชูขวานยักษ์ขึ้นสูง นั่นคือเงามายาผานกู่อริยอัครจักรพรรดิกระบี่ริษยาตัวสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าที่เพิ่งรวมขึ้นมาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อเงากระบี่นับล้านๆ ถาโถมใส่ร่างเงามายาผานกู่ แต่กลับทำอะไรไม่ได้แม้แต่นิดจะว่าช้าก็ช้า จะว่าเร็วก็เร็ว อริยอัครจักรพรรดิกระบี่ริษยาดูเหมือนเผชิญหน้ากับเงามายาผานกู่ แต่ความจริงแล้วกายเนื้อยังคงทะลวงผ่านห้วงสุญญตา เงามายาผานกู่ก็กำลังไล่ตามมาเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายดูเหมือนอยู่กับที่ เพียงแต่ว่าห้วงมิติรอบตัวกำลังถอยออกไปตลอดเงามายาผานกู่ฟันขวานลง!นี่คือขวานเบิกฟ้าผ่าปฐพี!ขวานเดียวกวาดล้างเงากระบี่นับล้านๆ ฟันลงที่ตัวของอริยอัครจักรพรรดิกระบี่ริษยาอย่างอหังการ“ไม่…!”อริยอัครจักรพรรดิกระบี่ริษยาแผดเสียงตะโกนแหลมเล็ก… เจียงฉางเซิงที่อยู่ใต้ต้นสรวงสวรรค์มหามรรคาถอนหายใจโล่งอก เขารู้สึกถึงการจู่โจมของเงามายาผานกู่การโจมตีครั้งนี้กินพลังอาคมภายในตัวเขาไปมากกว่าครึ่งเขาคือพรหม ตัวตนที่แทบจะมีพลังอาคมไร้ขีดจำ กัดทว่าการโจมตีเมื่อครู่นี้ทำให้ผลมรรคาของเขาสร้างพลังอาคมตามไม่ทันไม่ใช่แค่สิ้นเปลืองพลังอาคมเท่านั้น แต่ยังสิ้นเปลืองกำลังวัง
