งเขาอย่างดุร้าย เอ่ยด้วยโทสะว่า “ประตูเมืองนี้ไม่ใช่ของเจ้า และไม่ใช่ของข้าด้วยเช่นกัน จะขังคนที่อยู่ข้างในเมืองย่อมได้ แต่ขัง คนที่อยู่ข้างนอกเมืองไม่ได้ ที่นี่อยู่ไม่ห่างจากเมืองหลวงเท่าไรนัก เพียงวันเดียวเท่านั้น เรื่องอะไรต่อมิอะไรก็ลือไปถึงเมืองหลวงแล้ว หากฮ่องเต้ทรงทราบว่าข้าปิดตายเมือง ไม่ ให้ชาวบ้านเข้าออก ฮ่องเต้ย่อมพระราชทานโทษฐานกบฏให้ข้า เช่นนั้นข้าไม่มีทางรักษาหัวให้อยู่บนบ่าได้แน่นอน ไม่เพียงแค่ข้าเท่านั้น จวนสกุลเฉียนของข้าที่มีคนอาศัยอยู่นับร้อย ยก็ต้องตกตายไปตามๆ กัน”
ชายหนุ่มกัดฟัน “เรื่องนี้สำคัญนัก ไม่ว่าอย่างไรก็เปิดประตูเมืองไม่ได้ขอรับ”
ตอนนี้ใต้เท้าเฉียนเพิ่งพบว่าอาซื่อที่อยู่ตรงหน้าเปลี่ยนไปจากอาซื่อที่เขาพบเห็นเป็นประจำเป็นอย่างมาก นอกจากใบหน้านี้แล้ว น้ำเสียงยามพูดจา การแสดงความรู้สึกบนสีหน้า ความดุดั นยามกัดฟัน ทุกอย่างล้วนเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อนึกถึงแผนภาพที่เขานำออกมาเมื่อคืน ใต้เท้าเฉียนก็พลันรู้สึกหวั่นใจ หรือว่าอาซื่อผู้นี้จะไม่ใช่อาซื่อ และแผนภาพนั้นเป็นหลุมพรางบางอย่าง
ใต้เท้าเฉียนฝืนให้ตนเองใจเย็นลง พลางชำเลืองสายตาไปอีกทาง มองไปย
