้าที่ต่ำต้อยคนหนึ่งไปมีได้อย่างไร
ชายวัยกลางคนพลันมีหน้าตาเย็นชา มือหนึ่งทุบลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยด้วยความโมโห “เจ้าช่างกล้านัก”
ชายหนุ่มยังไม่ทันเอ่ยปากพูด ใต้เท้าก็เปลี่ยนสีหน้าเสียแล้ว เขามองใต้เท้าอย่างงุนงง “ใต้เท้า ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยขอรับ!”
ใต้เท้าเฉียนชี้แผนภาพที่กางอยู่บนโต๊ะ “เจ้าได้มันมาจากที่ใด เหตุใดเจ้าถึงมีมันได้” แค่เพียงมีแผนภาพนี้ ก็พูดได้ว่ารู้ทุกตรอกซอกซอยของเมืองจินหยาง แม้แต่ด้านหลังศาลาว่าการที่เขาผู้เป็นเจ้าเมืองคนนี้อาศัยอยู่ก็ยังวาดไว้อย่างชัดแจ้ง ศาลาว่าการมีกี่ประตู ภายในมีคนอยู่กี่คน มีการเปลี่ยนกะเฝ้าเมื่อไร สิ่งเหล่านี้ก็บันทึกไว้อย่างละเอียดเช่นกัน
ชายหนุ่มรีบคุกเข่าลง ถึงแม้จะยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดใต้เท้าถึงโมโหเขาเพราะแผนภาพแผ่นหนึ่ง “ใต้เท้า แผนภาพนี้ข้าได้มาโดยบังเอิญ คิดว่ามันต้องมีประโยชน์ จึงเก็บมันไว้ขอรับ”
ใต้เท้าเฉียนโมโหมาก “ได้มาโดยบังเอิญ? เจ้าลองพูดมาหน่อยสิ ว่ามันบังเอิญได้อย่างไร เจ้าพบมันที่ใด หรือใครนำมาให้เจ้ากันแน่”
เขาเป็นเจ้าเมืองจินหยางมาสามปี เขาปรับแก้บันทึกเมืองจินหยางไปหลายอย่างตั้งแต่รับตำแหน่ง ซึ่งรวมถึงการแบ่งสรรที่ดินในเมืองจินหยาง
