ียบกับจิ้นอ๋องแล้ว ไทเฮาคล้ายจะโปรดปรานเซียวอ๋องยิ่งกว่า และนางก็ไม่ค่อยชอบหน้าท่ านพ่อเท่าไรนัก จริงๆ เลย ยิ่งพูดข้าก็คิดว่าต้องเกิดเรื่องอะไรแน่นอน”
ไป๋จื่อติดกระดุมแขนเสื้ออย่างว่องไว ก่อนจะยื่นมือไปจับมือตงฟางหว่านเอ๋อร์ นางยิ้มร่า “ท่านแม่ผู้แสนดีของข้า ท่านอย่าได้คิดไปเรื่อยเปื่อยเลยนะเจ้าคะ ข้าทำหน้าที่ของข้าให้ ดี ไม่ไปหาเรื่องใครเข้าก็พอแล้ว”
ทันใดนั้น เสียงเร่งเร้าของสาวใช้ก็ดังมาจากข้างนอก “คุณหนูใหญ่ สวีกงกงเร่งมาแล้ว บอกว่าไทเฮารอนานแล้วเจ้าค่ะ”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ตอบรับไปว่า “ข้ารู้แล้ว เสร็จแล้วละ”
นางพลิกฝ่ามือไปจับมือบุตรีไว้ เอ่ยเสียงเบา “เจ้าจำคำข้าไว้ หากวันนี้พบเรื่องอะไรที่จัดการได้ยากในวังหลวง เจ้าจงไปหาพระสนมซูเฟย นางนับว่ามีความสัมพันธ์อันดีกับข้า เพียงเ เจ้าพูดชื่อของข้า หากนางช่วยเจ้าได้ย่อมต้องช่วยแน่นอน”
เมื่อพูดถึงพระสนมซูเฟย ไป๋จื่อก็นึกถึงใครบางคนขึ้นได้ นางยิ้มถามว่า “นางคืออาหญิงของเ
