าไปในห้องแล้ว เขาไม่คาดคิดเลยว่าโจวกังจะประคองนางเช่นนั้น แม้เขาอยากไปดึงตัวอีกฝ่ายมาก็ไม่ทันเสียแล้ว
ตอนที่มือของโตวกังเพิ่งแตะถูกแขนของสตรีนางนั้น นางใช้ลูกไม้อะไรบางอย่าง วางกริชเย็นยะเยือกและวาววับที่คอหอยของโจวกังในทันที
โจวกังพลันอึ้งงัน เขาระแวดระวังนางอยู่หลายครั้ง แต่ในเวลาที่สำคัญที่สุดเช่นนี้ เขากลับติดกับนางหรือนี่
กริชของนางวางพาดอยู่บนคอของโจวกัง ขอเพียงมันเคลื่อนเข้าหาตัวเขาอีกสักสองส่วน เขาย่อมต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
หูเฟิงมุ่นคิ้ว เท้าข้างหนึ่งอยู่ในห้อง ส่วนเท้าข้างหนึ่งอยู่ข้างนอกห้อง
นางกล่าวว่า “ถอยออกมา”
ทว่าหูเฟิงไม่ขยับ “ขืนยังไม่ถอยออกมาอีก ข้าจะสังหารเขาทิ้งเสีย” นางกล่าวขึ้นอีก
หูเฟิงยังคงไม่ขยับ เขามองใบหน้าของนาง ก่อนที่จู่ๆ จะพูดว่า “คนที่อยู่ข้างใน ก็คือองค์หญิงเชียงฟางแห่งแคว้นจินกระมัง!”
ดวงตาของสตรีนางนั้นทอประกายคมปลาบ นางไม่ตอบคำถาม เพียงย้อนถามหูเฟิง “ใครส่งเจ้ามา”
“เจ้าเป็นคนทำร้ายองค์หญิงใช่หรือไม่” หูเฟิงถามเพิ่มอีก
ดวงตาของสตรีนางนั้นพลันแดงก่ำ “บังอาจนัก ข้าจะทำร้ายองค์หญิงได้อย่างไร ทุกคนล้วนตาย หนี และหายตัวไป มีเพียงข้าที่ยังคงคุ้
