ส่ายหน้า “โรคปัสสาวะร่วงไม่มีทางรักษาได้ แต่ใบสั่งยาของข้ากลับทำให้อาการของฮูหยินดีขึ้นได้ หลังจากนี้ขอเพียงกินยาลูกกลอนที่ข้าหลอม และกินอาหารที่ข้าจัดให้อย่างเ เคร่งครัด ข้ารับรองได้ว่าฮูหยินจะอาการกำเริบน้อยลง ใช้ชีวิตได้ตามปกติ ทว่าเรี่ยวแรงจะน้อยลงกว่าเดิมเล็กน้อย นี่เป็นหนทางสุดท้ายแล้วเจ้าค่ะ”
หมอหลวงจางไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ไป๋จื่อพูด แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธเช่นกัน เหมือนกับภาวะสมองขาดเลือดของไทเฮา ทุกคนล้วนจนปัญญา มีเพียงนางเท่านั้นที่รักษาได้ หรือนางจะรักษาโรคปัสสาวะ ร่วงได้เช่นกัน
กระนั้นทุกอย่างขึ้นอยู่กับผลการรักษา ต่อให้พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะมาที่นี่อีกครั้ง เพื่อพิสูจน์ให้เห็นกับตาตนเอง
ไป๋จื่อหลอมยาตลอดทั้งคืน ส่วนตงฟางมู่รอคอยจนหลับไปอยู่ข้างๆ ข้างนอกมีหิมะตก แต่ภายในเรือนอบอุ่นดังฤดูใบไม้ผลิ นางจึงไม่กลัวว่าเขาจะไม่สบาย
นางเฝ้าอยู่ข้างเตาไฟ ครั้นเริ่มรู้สึกร้อนก็ถอดเสื้อคลุมออกมาพาดลงบนร่างของตงฟางมู่ เมิ่งหยวนเต๋อที่เข้ามาถามไถ่เห็นภาพนี้เข้าพอดี ในใจเกิดการคาดเดาถึงความสัมพันธ์ของคนทั งสองไปต่างๆ นานา ก่อนหน้านี้เขาเป็นห่วงฮูหยินมาก จึงไม่ได้สังเกตแม่นางผู้นี้อย่
