ยาต่อไปเรื่อยๆ ไม่อาจขาดช่วงได้ ทำ ำเช่นนี้แล้วถึงจะควบคุมอาการโดยส่วนใหญ่ได้เจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เขาขอเพียงให้มารดามีชีวิตรอดต่อไปได้ ขอเพียงเท่านั้นก็พอแล้ว
“ช่วยข้าเตรียมรถม้าเถอะ!” ไป๋จื่อบอกกับพ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ
พ่อบ้านรับคำแล้วจากไป ฝ่ายตงฟางมู่ถอนใจยาวๆ เสียงหนึ่ง “ยากนักกว่าจะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน นี่กินยังไม่ถึงครึ่งก็ต้องไปแล้ว ช่างเถอะ ข้าเองก็จะไม่กินแล้วเช่นกัน จะไ ไปส่งเจ้า!” เขาไม่เป็นห่วงหลานสาว เช่นเดียวกับที่เป็นห่วงตงฟางหว่านเอ๋อร์ในตอนนั้น อยากจะกักเก็บนางไว้ข้างกายตลอดไป
เมิ่งหนานและตงฟางมู่ฝ่าลมเหมันต์ยามค่ำคืนไป จู่ๆ ก็มีหิมะโปรยปรายลงมา แม้จะไม่หนักมาก ทว่าเมื่อพวกเขาถึงด้านนอกจวนสกุลเมิ่งแล้ว บนคิ้วของคนทั้งสองก็มีแต่หิมะสีขาวเต็มไปหมด
……….
[1] สีเขียวเกิดจากสีน้ำเงิน แต่กลับเด่น (青出于蓝而胜于蓝) หมายถึง ศิษย์ได้รับการสั่งสอนจากครู แต่กลับเก่งกว่าครูเสียอีก ถือเป็นคำชมที่อาจารย์ใช้ชมเชยลูกศิษย์
