เสี่ยวเฟิงในทันที นางพูดเสียงแหลมว่า “จะใช้ชีวิตในเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่าย จะไปที่ใดล้วนต้องใช้เงิน ทั้งเสื้อผ้า อาหาร และที่อยู่อาศัย ไม่มีอะไรเป็น ของถูกเลย พวกข้าสองแม่ลูกคิดจะอยู่ที่นี่เกรงว่าจะไม่ง่าย!”
จะขอเงินอีกแล้วสินะ!
ไป๋เจินจูกลุ้มใจนัก ทว่านางก็หมดหนทางแล้ว จึงดึงปิ่นสีแดงฉุลายทองบนศีรษะลงมา จากนั้นยังถอดกำไลหยกบนมือด้วยอีกคู่หนึ่ง แล้วยื่นพวกมันไปยังเบื้องหน้าของหลิวซื่อ “ปิ นและกำไลหยกนี้เป็นของมีค่าระดับสูง อย่างน้อยน่าจะจำนำได้สองร้อยตำลึงเงิน พอให้พวกท่านอยู่กินในเมืองหลวงได้ระยะหนึ่ง อีกสักสองสามวันข้าจะหาเวลาว่างไปดูเครื่องประดับ บที่หอชุ่ยจิน ถึงตอนนั้นพวกท่านก็ปลอมตัวมาพบข้าอย่างลับๆ ให้ข้าได้รู้ที่อยู่ของพวกท่าน จะได้สะดวกยามส่งเงินไปให้ในภายหลัง”
หลิวซื่อรีบรับปิ่นและกำไลมาใส่ไว้ในกระเป๋าแขนเสื้อ ความเจ็บปวดและเซื่องซึมก่อนหน้านี้หายไปไม่น้อยเมื่อได้เห็นข้าวของราคาแพงนี้ พาให้นางอารมณ์ดีขึ้นด้วย
