่าอยู่บนพื้น น ดูอ่อนระโหยโรยแรง หน้าตาตื่นตกใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เด็กรับใช้ไม่กล้าปากมาก ให้หมอตำแยอู๋เข้าไปในทันที
นางอายุใกล้หกสิบปีแล้ว รู้เรื่องภายในเรือนหลังมากมาย เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้เข้า นางก็เริ่มรู้สึกหวาดหวั่น และรู้ได้ทันทีว่าท่าไม่ดีแล้ว
นางรีบคำนับเผยชิงหานที่นั่งอยู่บนเตียง
เผยชิงหานมองแม่นมอู๋ที่คุกเข่าฟุบหน้าอยู่กับพื้น เขาไม่เรียกนางให้ลุกขึ้น เพียงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าขอถามเจ้า ฮูหยินของข้าในตอนนั้นให้กำเนิดบุตรีคนหนึ่ง แท้จริง งแล้วนางคลอดก่อนกำหนดหรือไม่”
หมอตำแยอู๋รีบชำเลืองมองเซียงอี๋เหนียง เด็กคนนั้นคลอดก่อนกำหนดหรือไม่นางรู้อยู่แก่ใจดี ทว่านางควรจะตอบไปเช่นไร
เซียงอี๋เหนียงก็เงยหน้าขึ้นมองนางเช่นกัน ทว่ายังไม่ทันได้ขยิบตา เสียงตะคอกของเผยชิงหานก็ดังลั่นอยู่ข้างหูนางเสียก่อน
“หมอตำแยอู๋ ถึงตอนนี้แล้วยังไม่ยอมพูดความจริงอีกหรือ เจ้ามองอะไรอยู่ คิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก”
