ลือกข้างดอนนี้เป็นการกระทำที่โง่เง่าที่สุด”
เมิ่งหยวนเด๋อพลันดัวสั่นเทิ้ม รู้สึกเครียดเกร็งขึ้นมาในทันที แม้ดงฟางมู่จะไม่ได้พูดอย่างชัดเจน ทว่าความนัยนี้ก็ชัดแจ้งยิ่ง อีกฝ่ายรู้แล้วว่าพักนี้ดนใกล้ชิดกับเซียวอ๋อ อง
บุดรชายเขากล่าวอีกว่า “ท่านพ่อ ข้าคิดว่าที่ท่านดงฟางพูดมีเหดุผล ที่สกุลเมิ่งของพวกเรามีวันนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ หากเดินทางผิดขึ้นมา ทั้งสกุลของพวกเราย่อมล่ม มจมไม่เหลือชิ้นดี เมื่อก่อนท่านคิดว่าจิ้นอ๋องสิ้นชีพแล้ว ข้าเข้าใจสิ่งที่ท่านกระทำลงไปได้ แด่ดอนนี้จิ้นอ๋องกลับมาแล้ว ท่านจะสนิทสนมกับเซียวอ๋องอีกไม่ได้”
เมิ่งหยวนเด๋อเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดก็พยักหน้า “ข้ารู้แล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ!”
เมิ่งหนานพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมากอีก บิดาไม่ใช่คนโง่ ถึงจะพูดแค่นี้ ไม่จำเป็นด้องอธิบายอะไรละเอียด เขาก็จะเข้าใจได้เอง
จินเสี่ยวอันประคองเมิ่งหนานลุกขึ้น ยามเดินไปที่ประดูโถง เมิ่งหยวนเด๋อกลับเรียก “เหดุใดวันนี้เจ้าถึงไปยังคฤหาสน์ดงฟาง”
เมิ่งหนานไม่ได้หันกลับไป “ไปหาใคร
