ในปีนั้นหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ” แม่นมอู๋ตอบรับ
เผยชิงหานจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่าย ถามอีกว่า “เด็กที่เกิดในตอนนั้น แท้จริงแล้วเป็นชายหรือหญิงกันแน่”
แม่นมอู๋คิดไม่ถึงว่าเขาจะถามคำถามนี้ จึงตอบไปตามตรง “เป็นหญิงเจ้าค่ะ ดวงตาของนางเหมือนกับฮูหยินอย่างกับแกะ ส่วนจมูกและปากกลับเหมือนท่านอ๋อง งดงามน่ามองยิ่งนัก ข้าทำคล ลอดมานานตั้งหลายปี แต่เพิ่งเคยเห็นเด็กหญิงที่งดงามเช่นนั้นเป็นครั้งแรก แต่น่าเสียดายที่…”
เมื่อฟังถึงตรงนี้ เผยชิงหานก็คล้ายกับถูกสายฟ้าฟาด เขาหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วสาวเท้าหลายก้าวไปถึงตรงหน้าของแม่นมอู๋ เร่งถามว่า “เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ เจ้าบอ กว่าเด็กคนนั้นเหมือนข้าหรือ”
แม่นมอู๋มีสีหน้าตะลึงงัน บุตรีของเขาเหมือนเขา แล้วมันไม่ถูกต้องหรือไร
นางพยักหน้า “เจ้าค่ะ จมูกกับปากของนางเหมือนท่านมาก ยามยิ้มแย้มยังมีลักยิ้มเล็กๆ อีกด้วย นอกจากดวงตาคู่นั้นแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตรงไหนก็เหมือนท่านโหวเจ้าค่ะ”
“เจ้าแน่ใจว่าไม่ได้มองผิดใช่หรือไม่ เหมือนข้ามากๆ จริงหรือ หน้าตาของเด็กคนนั้น
