นางเช่นกัน จึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับหน้าตาของนางเลยสัก กนิด
แม่นมอู๋คารวะเผยชิงหาน “ข้าขอคารวะท่านโหวเจ้าค่ะ!”
ทันทีที่นางเอ่ยปาก เผยชิงหานก็จำเสียงนี้ได้ในทันที ในปีนั้นเขารออย่างกังวลใจอยู่ข้างนอกประตู หลังจากได้ยินเสียงเด็กทารกร้องแล้ว เสียงนี้ขอนางงดังก้องอยู่ในเรือน นาง งกล่าวว่า ‘ยินดีกับท่านอ๋องด้วย เป็นบุตรีเจ้าค่ะ ปลอดภัยทั้งคู่แล้ว’
ตอนนั้นเขาดีใจมาก อยากจะถลันเข้าไปดูพวกนางแม่ลูก แต่กลับถูกหมอตำแยที่เป็นคนทำคลอดขวางเอาไว้ นางยืนจังก้าอยู่ที่หน้าประตู ให้เขามองบุตรีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น พลาง บอกว่าตอนนี้เขายังเข้าไปไม่ได้
เด็กคนนั้นตัวแดงไปหมด เส้นผมบนศีรษะก็บางยิ่งนัก แต่กลับมีดวงตาที่สดสวยอย่างยิ่งยวด เหมือนกับดวงตาของตงฟางหว่านเอ๋อร์ยิ่งนัก
เขาคิดถึงเรื่องในปีนั้นจนตกอยู่ในภวังค์ แม่นมอู๋จึงเรียกเขา “ท่านโหว?”
เผยชิงหานดึงสติกลับมา ก่อนจะกระแอมเสียงหนึ่ง แล้วถามว่า “เจ้าคือแม่นมที่ทำคลอดให้ฮูหยินของข้า
