ู้สึกเห็นใจอะไร เพราะคนที่น่าสงสารก็มีจุ ดที่น่ารังเกียจอยู่วันยันค่ำ
“เจ้าจึงยังไม่คิดจะเปิดโปงพวกนี้ในตอนนี้กระมัง” ชายหนุ่มถาม
ไป๋จื่อหัวเราะเล็กน้อย “แน่นอนว่าไม่เปิดโปง ถ้าเปิดโปงตอนนี้จะไปสนุกอะไร ความสนุกนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ตอนนี้ พวกเขาเข้าร่วมความสนุกในครั้งนี้แล้ว ก็ควรจะเล่นต่อไป ส่วนจะจบลงเมื่อไรนั้น ข้าจะเป็นคนตัดสินเอง”
ร้ายการนัก หูเฟิงชอบที่ไป๋จื่อเป็นเช่นนั้น ตรงไปตรงมาและเด็ดขาด ทุกเรื่องล้วนอยู่ในกำมือนาง จัดการทุกอย่าง งอย่างมีเหตุผล
…
เซียงอี๋เหนียงนำไป๋เจินจูและเผยเซี่ยเฉินกลับจวน เผยชิงหานที่เดิมทีไม่ควรปรากฏตัวที่จวนในเวลานี้ กลับรออย ยู่ในจวนเสียได้
“ท่านโหว? วันนี้กลับมาเร็วนะเจ้าคะ” เซียงอี๋เหนียงก้าวไปข้างหน้า กล่าวพร้อมรอยยิ้มงดงาม
สายตาของเผยชิงหานหยุดที่อยู่ร่างของไป๋เจินจูที่อยู่ด้านหลังเซียงอี๋เหนียง “เหยียนเอ๋อร์ เจ้ามานี่”
ไป๋เจินจูยังไม่ค่อยคุ้นชินกับชื่อนี้ ตอนที่เขาเรียกนาง ปฏิกิริยาของนางจึงช้าไปอยู่บ้าง
ปกติแล้วในเวลานี้เผยชิงหานจะถลึงตามองหน้าด้วยความรำคาญ ทว่าวันนี้ต่างออกไป เขาไม่ได้ถลึงตามองนาง แม้กระทั่ง งยิ้มจางๆ ยามที่มองนางด้วยซ้ำไป
“มานั่งตรงนี้สิ”
