่างสูงใหญ่หลายคนเดินขึ้นมาจากชั้นล่าง ที่เดินอยู่ข้าง งหน้าสุดสวมชุดคลุมสีดำทั้งตัว ผึ่งผายและองอาจ หล่อเหลาไม่ธรรมดา
เพียงแค่ไป๋เจินจูเห็นคนผู้นี้ ดวงตาของนางก็ทอประกายโดยพลัน จึงเร่งฝีเท้าก้าวไปข้างหน้า เผลอเรียกออกมาว่า “ “หูเฟิง?”
หูเฟิงหยุดฝีเท้า แล้วเหล่มองผู้ที่เรียกชื่อเขา นางดูคุ้นตาอยู่บ้าง แต่เขานึกไม่ออกในทันทีว่าเป็นผู้ใด
อาอู่ที่ตามอยู่ด้านหลังเอ่ยว่า “นี่ไม่ใช่แม่นางไป๋หรอกหรือ”
“แม่นางไป๋? แม่นางไป๋คนใดกัน” หูเฟิงขมวดคิ้ว
ไป๋เจินจูเห็นอาอู่แล้ว คราวนี้นางถึงได้รู้ตัวว่าตนเองไม่ควรบุ่มบ่ามเลย บัดนี้เรื่องใหญ่มาถึงตัวเสียแล้ว
อาอู่พูดอีกว่า “บุตรสาวของเจ้ารองและจางซื่อ ไป๋เจินจู ท่านจำไม่ได้หรือขอรับ”
หูเฟิงเคยพบไป๋เจินจูอยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยมองเห็นนางอยู่ในสายตา ไหนเลยจะจำได้ว่านางเป็นผู้ใด เมื่ออาอู่ เตือนเช่นนี้ เขาก็พลันนึกได้ทันที ตอนที่อยู่ที่คฤหาสน์ตงฟางก่อนหน้านี้ อาจารย์บอกว่าเผยชิงหานพบหมู่บ้านหว วงถัวก่อนพวกเขาก้าวหนึ่ง และรับไป๋เจินจูมาที่เมืองหลวง อุปโลกน์ให้นางเป็นคุณหนูใหญ่สกุลเผย ช่างน่าหัวร่อเส สียจริง
หูเฟิงหวากสายตามองเซียงอี๋เหนียงและเผยเซี่ยเฉินที่กำลังหน
