ม่เห็นแล้วเล่า
เสียงของตงฟางหว่านเอ๋อร์สงบนิ่งยิ่งกว่า ราวกับผิวน้ำที่ไร้คลื่น “ไม่กลับแล้ว ต่อจากนี้ก็จะไม่กลับไปอีกแล้ว”
นางหมายความว่าอย่างไร เผยชิงหานพลันทำตัวไม่ถูก “หว่านเอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าอย่างไร ต่อจากนี้ก็จะไม่กลับไปอีกแล้ว? เจ้าอย่าได้ลืมสิ ว่าเจ้าเป็นภรรยาเอกของจวนชางหยวนโหว จะอยู่ที่สกุลตงฟางตลอดได้เช่นไรกัน”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์พลันหัวเราะ บนใบหน้าที่งดงามเบิกบานราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม งดงามจนแสบตาเลยทีเดียว
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ในยามนี้เหมือนกับตอนที่เขาพบนางครั้งแรก งดงามเสียจนแทบจะขโมยลมหายใจของเขาไป รอยยิ้มเช่นนี้ เขาไม่ได้เห็นมานานเท่าไรแล้วนะ
“เผยชิงหาน ข้าต้องการหย่ากับท่าน จากวันนี้เป็นต้นไป พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก!” นางอธิบายอย่างเย็นชา ราวกับว่ากำลังพูดเรื่องครอบครัวอื่น ไม่เกี่ยวข้องกับนางเลยสักนิด
สำหรับนางแล้ว เผยชิงหานที่อยู่เบื้องหน้านี้ไม่ต่างอะไรกับคนรับใช้ข้างนอก หรือคนแปลกหน้าบนถนนเลยสักนิด
ข้าต้องการหย่ากับท่าน จากวันนี้เป็นต้นไป พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก!
ประโยคนี้เหมือนกับเสียงฟ้าผ่า ดังก้องจนทำให้เขาปวดหัว
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย ว่าจะมีวันที่ตงฟางหว่านเอ๋
