นกำหนด ร่างกายเล็กจ้อยและอ่อนแอ ไม่นานนักก็ชะตาถึงฆาต ตัวนางเองป่วยไข้จนลุกไม่ไหว และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็ไม่เคยใส่ใจนางอีกเลย
ใบหน้าของเผยชิงหานอยู่ตรงกับตงฟางมู่ ทว่าดวงตาของเขากลับมองไปยังรถม้าด้านหลัง “เซี่ยเหยียนคือลูกของข้ากับหว่านเอ๋อร์ สิบสามปีก่อนข้าคิดว่านางตายแล้ว ข้ารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง จึงไม่ได้ไปดูนางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ให้คนนำตัวนางไปฝังไว้ ทว่าช่วงก่อนหน้านี้ พ่อบ้านในจวนพบข้ารับใช้ที่รับผิดชอบฝังร่างของนางในตอนนั้น ถึงได้รู้ว่าต่อมานางยังมีชีวิตอยู่ พวกเขากลัวว่าจะทำให้เกิดปัญหาเข้า ถึงได้มอบนางให้คนอื่นไป ข้าตามหาอยู่เรื่อยมา จนในที่สุดก็พบนาง บัดนี้นางกลับมาแล้ว นางอยู่ที่จวนโหวขอรับ”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์เดินออกมาจากในรถม้าแล้ว นางยืนอยู่บนแท่น ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งไปยังเผยชิงหาน “ท่านว่าอะไรนะ พูดอีกรอบสิ!”
เผยชิงหานรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ด้วยตงฟางหว่านเอ๋อร์ในตอนนี้เหมือนกับยามที่เขาพบนางเป็นครั้งแรก ราวกับเปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่ง บนพวงแก้มที่ขาวซีดและซูบตอบนั้น กลับอิ่มเอิบขึ้นมามากอย่างคาดไม่ถึง
ตงฟางมู่รีบกล่าวว่า “หว่านเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้วู่วามนะ
