วเจ้าค่ะ ข้าเอง”
สายตาของตงฟางมู่กวาดมองไปยังหูจ่างหลิน “ส่วนเจ้าก็เป็นบิดาของไป๋จื่อกระมัง”
หูจ่างหลินโบกมือ “ไม่ใช่ขอรับ ข้าไม่ใช่บิดาของไป๋จื่อ บิดาของนางจากไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว”
ตงฟางมู่พยักหน้า เหมือนกับที่ไป๋จื่อว่าไว้
เมื่อพวกเขานั่งลงแล้ว สาวใช้ยกน้ำชามาให้ ตงฟางมู่พินิจพิจารณาจ้าวหลานอยู่ตลอดเวลา พบว่าหน้าตาของไป๋จื่อแทบจะไม่เหมือนจ้าวหลานเลยสักนิด
“จ้าวหลาน ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถามเจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่ถือโทษที่ข้าละลาบละล้วง”
“เชิญถามมาได้ตามสบายเลยเจ้าค่ะ” จ้าวหลานเอ่ย
“ไป๋จื่อเป็นบุตรีแท้ๆ ของเจ้าหรือ” ตงฟางมู่ถามตรงประเด็น
ที่แท้ก็เป็นคำถามนี้ แต่ไหนแต่ไรจ้าวหลานไม่เคยปิดบังเรื่องนี้กับใคร และคิดว่าไม่มีความจำเป็นใดต้องปิดบัง แม้แต่ไป๋จื่อเองก็เคชิญกับความจริงเรื่องนี้อย่างกล้าหาญ แล้วไยนางจะทำเช่นนั้นบ้างไม่ได้
จ้าวหลานยิ้ม “ไหนเลยข้าจะโชคดี ให้กำเนิดบุตรสาวที่งดงามเช่นนางออกมาได้ นางเป็นเด็กที่สามีของข้าเก็บมาได้จากในเขาเจ้าค่ะ”
ตงฟางมู่รีบถามอีก “โอ้? เขาเก็บนางมาตั้งแต่เมื่อใด แล้วตอนที่เก็บนางมาได้ นางอายุเท่าไรแล้วหรือ”
“เขาเก็บนางกลับมาเมื่อสิบสามปีก่อนเจ้าค่ะ ตอนนั้นน
