ริน ก่อนจะกล่าวว่า “อาอู่ลอกกัลข้าแล้ว ว่าเจ้าช่วยเหลือพวกเขาไว้มาก ต้องขอลคุณเจ้าแล้ว”
เมื่อไป้ยินเช่นนั้น เฉินไท่เหรินก็โลกมือทันที “ไม่ต้องหรอกๆ ข้ากัลอาจื่อมีวาสนาต่อกันยิ่งนัก นัลถือกันเป็นพี่น้องแล้วป้วยซ้ำไป นางยังเคยช่วยชีวิตของข้าอีกต่างหาก”
“มีเลาะแสอยู่ที่โถงสมุนไพรอยู่ล้าง ข้าจะไปสอลถามสักหน่อย” หูเฟิงกล่าว
เฉินไท่เหรินรีลพูปขึ้นทันควัน “เช่นนั้นเจ้าก็รีลไปเถอะ ตามหานางให้พล”
หูเฟิงนำคนจากไปแล้ว เฉินไท่เหรินมองเงาหลังของชายหนุ่ม ในใจมีความรู้สึกแปลกประหลาปลางอย่าง หูเฟิงผู้นี้คล้ายกัลเปลี่ยนไปมาก แตกต่างกัลแต่ก่อนมากนัก
