ให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะทำเช่นนั้น ขอเพียงท่านยอมพาข้าไปด้วย พาข้าออกไปจากที่นี่” นางใช้ชีวิตที่นี่จนเพียงพอแล้ว และนางรู้สึกอยู่เสมอว่าตนเองแตกต่างจากเด็กสาวในหมู่บ้านแห่งนี้ นางควรจะมีชีวิตอยู่ในจวนอันหรูหรา ไม่ใช่ในหมู่บ้านซอมซ่อเช่นนี้
ในที่สุดวันนี้นางก็มีโอกาสแล้ว
“ลุกขึ้นเถอะ!” เผยชิงหานเอ่ยเสียงเรียบ
ทั้งครอบครัวที่คุกเข่าอยู่ล้วนตะเกียดตะกายลุกขึ้น ไม่มีใครตื่นจากอารามตกใจ พวกเขาอ้าปากตาค้างมองไป๋เจินจู จากนั้นก็มองเผยชิงหาน...กลับไปกลับมาเช่นนี้จนเวียนหัว
“เจ้าเก็บข้าวของให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนมารับเจ้า” เผยชิงหานกล่าว
บนใบหน้าของไป๋เจินจูปรากฏความปีติยินดี สำเร็จแล้วหรือ เท่านี้เองหรือนี่
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากข้างนอก ตามมาด้วยเสียงถามไถ่ของจางซื่อ “พวกท่านเป็นใครกัน”
ไม่มีใครในเรือนตอบคำถาม จางซื่อและเจ้ารองเข้ามาเห็นขบวนยิ่งใหญ่เช่นนี้ จึงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ไยในบ้านถึงมีคนแปลกหน้ามากมายเช่นนี้ รถม้าข้างนอกก็หรูหราเสียจริง ดีกว่ารถม้าที่ไป๋จื่อใช้ยิ่งนัก
ครั้นเผยชิงหานเห็นหน้าจางซื่อ สีหน้าของเขาก็พลันดำคล้ำเหมือนก้นหม้อ สตรีนางนี้หน้าตา
