มาจากหม้อของเจ้ารองอีกต่างหาก ทว่าวันคืนเช่นนี้ลดน้อยลงเรื่อยๆ เพราะบ้านรองเองก็ขัดสน จึงแทบจะไม่ให้โอกาสพวกเขาได้ทำเช่นนั้นแล้ว
แต่ถ้าหากว่ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็คงจะต้องอดตายกันทั้งสกุลไป๋แล้ว
ดังนั้น เจ้าใหญ่จึงนึกถึงข้าวที่ช่วงก่อนบ้านแม่ของหลิวซื่อมายืมไป บัดนี้ผ่านไปหลายวันมากแล้ว ทว่าก็ยังไม่เห็นนำมาคืน เขารู้ว่าบ้านแม่ของหลิวซื่อจะต้องบิดพลิ้วแน่ ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้เขาเองก็ไม่มีข้าวกินแล้วเช่นกัน แล้วไยต้องให้คนสกุลหลิวมาเอาเปรียบด้วย
เจ้าใหญ่มาถึงสกุลหลิวด้วยความโกรธเกรี้ยว บังคับให้พวกเขาคืนข้าว
ทว่าไหนเลยพวกเขามีข้าวคืนเขา ที่กำลังต้มอยู่ในหม้อตอนนี้ก็เป็นเพียงเปลือกไม้ อาศัยกินเปลือกไม้ประทังชีวิต
เจ้าใหญ่ไม่ยอม เขาวิวาทกับสกุลหลิวอยู่พักหนึ่ง ต่อมาเห็นหญิงชราของสกุลหลิวประดับปิ่นทองเหลืองไว้บนศีรษะ ดูแล้วน่าจะเป็นเงินของดีมีราคา จึงคว้ามือไปหมายจะแย่ง ถือเป็นการชดเชยข้าวที่ยืมไป
หญิงชราสกุลหลิวล้มลงบนพื้นลุกไม่ขึ้น ทว่าเจ้าใหญ่ไม่สนใจนาง แย่งมาไว้ในมือได้แล้วก็จากไปทันที
เขานำปิ่นไปจำนำในเมืองทันที เป็นโรงจำนำเดียวกับที่นำพู่หยกมาจำนำครั้งก
