“ไม่ว่าจะใช่มรรคาจารย์หรือไม่ ห้วงมิติของวิถียุทธ์ก็มีผู้ที่สังหารอริยราชันได้ปกปักษ์อยู่ แล้วเขาก็ไม่ได้มาจากวิถียุทธ์ด้วย เท่านี้ก็ตัดสินได้แล้วว่าวิถียุทธ์คงมิอาจหลุดพ้น”ร่างแสงเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายรำคาญ เทวะปฐมนภาได้ยินดังนั้นก็ใจเย็นขึ้นมาบ้างเขารู้สึกคับแค้นเหลือเกิน เขาเดินทางมาจากห้วงมิติชั้นในด้วยตนเองแต่กลับปกป้องวิถียุทธ์ไม่สำเร็จ ซ้ำร้ายกลับกลายเป็นเร่งการล่มสลายของวิถียุทธ์ จากนั้นเขาก็นำโลกเทพยุทธ์มาหลบซ่อนที่นี่ สู้อุตส่าห์ข่มกลั่นโทสะเก็บซ่อนตัวอยู่เนิ่นนาน ทว่าสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาคือผลลัพธ์เช่นนี้แล้วเขาจะอธิบายกับเบื้องบนอย่างไรเล่าแต่เมื่อลองจินตนาการว่าตนเองต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่สังหารอริยราชันได้ หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเขาจำใจต้องยอมรับว่าตนเองโชคดีมาก หากเขาชิงลงมือก่อนอริยราชันสักก้าว เขาก็อาจตายไปแล้ว“อยากให้วิถีบำเพ็ญหลุดพ้นเป็นเรื่องยากเย็นเหลือคณาไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็พยายามเต็มที่แล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องกล้ายอมรับความพ่ายแพ้ ไม่ดิ้นรนอย่างเปล่าประโยชน์ เช่นนี้สรรพชีวิตจึงทุกข์ทรมานน้อยลง”น้ำเสียงของร่างแสงอ่อนลง เขาถอนหายใจเอ่ยว่า “เรื่องนี้โทษเจ้าไม่ได
